سیاسفید

مروری بر سخنان ایشان در ۳ ماهه اخیر، این مدعا را ترسیم و تثبیت می‌کند:

۱- تاکید بر شور انتخاباتی و گسترش مشارکت و حضور حداکثری مردم، بیت‌الغزل سخنان ایشان بود. در حالی که پاره‌ای از نگرش‌های امنیتی تحت تاثیر حوادث سال ۸۸، از حضور آراء مطمئن و کم دردسر سخن می‌گفتند، اما ایشان از همان خطابه‌های حرم رضوی در آغاز سال ۹۲، تا آخرین سخنان، بر حضور پر شور حداکثری تاکید ورزیدند و آن را ضامن امنیت و رافع تهدیدهای دشمنان شمردند و با این ملاحظات، سال ۹۲ را سال حماسه سیاسی نامیدند و در سخنان ۲۲ خرداد ماه، حتی از کسانی که نمی‌خواهند از نظام حمایت کنند، برای حمایت از کشور، دعوت به حضور در پای صندوق‌های رای کردند.

۲- ایشان در سخنان حرم رضوی فرمودند: در انتخابات همه سلیقه‌ها و جریان‌های معتقد به جمهوری اسلامی باید شرکت کنند... انتخابات مال یک سلیقه خاص، مال یک جریان فکری و سیاسی خاص نیست.
این نگرش، از سوی ایشان در ۳ ماهه اخیر، به گونه‌ای پیوسته مورد تاکید و حمایت قرار گرفت. علی رغم آن‌که نگرش‌های بسته و انحصارگرا می‌کوشیدند که انتخابات در مدار سلایق خاص برگزار شود، اما این دیدگاه نتوانست در قبال نگرش فراگیر ایشان مقاومت کند و مسیر انتخابات را از واقعیت مردم‌سالاری دینی دور کند.

۳- تاکید بر این که رای مردم تعیین‌کننده نهایی است، از دیگر نکاتی است که رهبری از همان سخنان آغازین سال در حرم رضوی تا آخرین سخنان مورد توجه‌شان بود. این تاکیدات، اعتماد‌آفرین به نقش مردم در ثبات یا چرخش سکان قدرت اجرایی کشور شد و هر چه روزهای انتخابات نزدیک‌تر می‌شد، در شور و شوق انتخاباتی تاثیر آفرین‌تر بود.

۴- ایشان از سخنان حرم رضوی تا روز رأی‌گیری بر این نکته تاکید کردند که رأی ایشان شخصی و مخفی است و هیچ کس حق ندارد که با شایعه‌پراکنی یا نیت‌خوانی و یا روش‌های دیگر، کاندیدای خاصی را مورد حمایت و یا نظر ایشان بداند. ایشان در حرم رضوی فرمودند:
«رهبری یک رأی بیشتر ندارد... این را هم تا وقتی در صندوق رأی انداخته نشود، هیچ کس از آن مطلع نخواهد شد... از حقیر کسی در این زمینه چیزی نخواهد شنید.»
و در روز انتخابات (۲۴ خرداد) هم با صراحت اعلام کردند که حتی نزدیکان و فرزندان‌شان هم از نظر ایشان مطلع نیستند.
این تاکیدات و اهتمام‌ها، زمینه بسیاری از شایعه‌سازی‌های غلط را (که می‌توانست مردم‌سالاری دینی را به غلط تبعیت از آراء شخصی معرفی کند) منتفی و از بین برد و زمینه را برای حضور و رأی سلایق مختلف اجتماعی و سیاسی فراهم کرد.

۵- تاکید ایشان بر قانون‌گرایی و تمکین نافرمانی‌ها انتخاباتی و طرفداران از روندها و فرآیندهای قانونی (علی رغم آن که ممکن است در سازوکارهای آن ایرادات و انتقاداتی باشد) از دیگر محورهای مستمری بود که مورد توجه و عنایت ایشان در سه ماهه اخیر بود. این فضای قانون‌گرایی توانست دغدغه‌های امنیت انتخاباتی را در سال ۹۲ ( که اولین انتخابات ریاست‌جمهوری پس از سال ۸۸ بود) کاهش دهد و به مرور، فضایی مطمئن را برای برگزاری آرام انتخاباتی فراهم سازد.

۶- تاکید بر امانتداری آراء مردم از نکات مهم دیگری بود که از سوی ایشان در سخنان با مسئولان انتخابات ارائه شد. ایشان در دیدار با دست ‌اندرکاران انتخابات در ۱۶ اردیبهشت ۹۲ فرمودند:
«هم در مرحله قرائت آراء، هم در مرحله حفظ آراء صندوق‌ها باید مرّ قانون رعایت شود و نهایت امانت‌داری انجام بگیرد

.» این ملاحظات، با تعابیر سنگین‌تر و جدی‌تری نیز تداوم یافت. از جمله این که رعایت آراء مردم در صندوق‌های رأی به عنوان «حق‌الناس» محسوب می‌شود و نباید مورد کم‌توجهی و یا بی‌دقتی قرار گیرد.

مجموعه محورهای فوق و نکات دیگر، نشان می‌دهد که در خلق حماسه سیاسی سال ۹۲ بایستی نقش این مدیریت هوشمندانه را پاس داشت و سپاس‌مند بود.

تقدیم به حماسه سازان وطنم ایران..

این جا ببینید.

دیشب مستند تبلیغاتی "فرزند ایران" را دیدم که باز هم اثری بود از بهروز شعیبی. اگر چه در این دوره از انتخابات بطور کلی از ظرفیت های سینما به خوبی استفاده نشد تا آثار از جذابیت و تاثیر گذاری بالا برخوردار باشد اما باز هم می توان دومین ساخته این کارگردان را یک سر و گردن از مابقی مستند ها بالاتر دانست (این قیاس بدون در نظر گرفتن مستند "نقطه عطف" ساخته نادر طالب زاده است که متاسفانه توفیق دیدنش را نداشتم).

فرزند ایران با ایده و اجرایی خوب شروع می شود. بخشی از صدای شهدای انقلاب، امام و مقام معظم رهبری که در اوایل انقلاب ثبت شده گاه بر روی تصاویر آنها و مردم و درباره مفهوم آزادی.

این سخنان به خوبی با موضوع تبدیل زندان به باغ موزه ای در تهران گره می خورد و با یک شیب نرم به مابقی مسائل و ویژگی های نامزد انتخاباتی می پردازد و به نقطه اوج می رسد. آنجا که نامزد انتخاباتی در برنامه تلویزیونی صندلی داغ از وداع با برادر شهیدش می گوید و می گرید و می گریاند. اوج لحظات احساسی که اصلا آزار دهنده نیست و در این مستند خوش نشسته است. برخلاف گریه های دیگر نامزد انتخابات در فیلم مستندش که زورکی و تحمیلی به نظر می آید.

فیلمساز ما را وارد خانه ی پدری او می کند و حرف های پدر و مادرش را خیلی کوتاه می شنویم و گویا از هر زمان دیگر بیشتر به او احساس نزدیکی می کنیم. پایان مستند همراه می شود با نوای معروف  استاد کریمخانی، "آمدم ای شاه پناهم بده" که به نظرم یکی از زیباترین فصل ها در بین مستندهای انتخاباتی و لحظات خوب و معنوی در این روزهایی که همه دم از مبارزه و رقابت و شعار می زند رقم می خورد. این ها همه نتیجه کارگردانی، ایده پردازی و تدوین درست است که نتیجه مورد نظر را حاصل می کند و قطعا با عجله و دست پاچگی و عدم تحقیق، نمی توان به نتیجه مطلوب رسید.

شاید بتوان گفت جهادی عمل کردن از باب سلوک عملیه مصلحت دارد و خودش نتیجه است اما در عالم ماده همیشه هم به نتیجه نمی رسد.