سیاسفید

این مستند که به سفارش مرکز سیمای خراسان رضوی و با همکاری مرکز رسانه‌ای فاطمیون تولید شده است، چهارشنبه گذشته با همکاری مؤسسه آفرینش‌های هنری آستان قدس رضوی در پردیس سینمایی هویزه مشهد رونمایی و اکران شد و از خانواده شهید خاوری توسط انجمن فیلمسازان انقلاب اسلامی خراسان رضوی تجلیل به عمل آمد.

مسعود زارعیان درباره روند تولید این مستند به خبرنگار ما گفت: چند نفر را به ما معرفی کردند، اما چون شناختی روی آن‌ها نداشتم، خودم دنبال سوژه رفتم. از قبل شناختی جزئی از علی شارژی داشتم، اما کم کم تحقیقاتم را درباره این شهید کامل کردم و سراغش رفتم. دیدار کوتاهی با پدرش داشتم و دو تا از همرزمانش را پیدا کردم، با وجود ظرفیت‌های بالای دراماتیکی که این شخصیت و خانواده‌اش داشت به سمت تولید فیلم رفتیم.

او افزود: کار در مورد شخصیتی است که حضور ندارد و کار کردن با این موضوع در سینمای مستند خیلی سخت است. درباره این شهدا هم آرشیو قوی و کاملی وجود ندارد، کسانی که آرشیو داشته‌اند معمولاً درباره شان کار ساخته شده است. تصمیم گرفتم که شخصیت علی شارژی را در شخصیت پدر و دو تا از همرزمانش پیدا کنم. به شخصیت پدر و دو همرزمش نزدیک شدم و تا جایی که امکان داشت تلاش کردم روایت متفاوتی داشته باشم.

کارگردان مستند «مرهم» با بیان اینکه تصویربرداری این کار حدود ۶ روز طول کشیده است، خاطرنشان کرد: سعی کردیم برخلاف رویه مرسومی که در تولید چنین آثاری وجود دارد، چهره واقعی از شهید را نشان دهیم و حجاب‌ها را در حد امکان برداریم. سعی کردم که خانواده‌اش را با محوریت پدرش، نشان دهم و زندگی شان را بدون اغراق به تصویر بکشم اینکه آن‌ها هم مثل ما هستند و زندگی هایشان پر از مشکل است بویژه افغانستانی‌ها که مشکلاتشان بیشتر است البته این مشکلات را داد نزدم و شعار ندادم، سعی کردم که تصویر واقعی از آن‌ها نشان دهم.

 نباید انقلاب را محصور می‌کنیم

به باور زارعیان، وظیفه مستندسازها این است که بیان سینمایی برای بیان این نکات ارزشمند داشته باشند و این مسائل خیلی ساده بیان شود، اما چون برخی از ما فیلمسازها تنبلی می‌کنیم و بیان سینمایی پیدا نمی‌کنیم هر کسی که آثاری با مضامین شهدای مدافع حرم را می‌بیند، کانال تلویزیون را عوض می‌کند یا استقبال نمی‌کند و می‌گوید که باز هم دارند حرف‌های همیشگی را می‌زنند.
او گفت: ما نباید نسبت به این مسائل مقدس گرایی و تقدس زدایی داشته باشیم بلکه در مواجهه با این سوژه‌ها باید آشنایی زدایی کنیم. من هم تلاش کردم که اثر دلچسبی را بسازم و با استقبال مخاطب و بازخوردها، خستگی از تنم رفت.

کارگردان این مستند با بیان اینکه خوشحالم که فیلم مرهم بهانه‌ای برای قدردانی از خانواده خاوری شد، افزود: گاهی انقلاب را محصور می‌کنیم، باید اجازه بدهیم که این فضا بازتر شود و هر کسی که نسبت به شهدای مدافع حرم دغدغه دارد فیلم بسازد، این سبب توسعه وتعمیق باورهای دینی می‌شود.

وی اظهار داشت: در این ۶ سال خیلی‌ها دوست داشتند که فیلم بسازند ولی این توفیق را پیدا نکردند در حالی که شرایط فیلمسازی باید برای همه فراهم شود.

زارعیان گفت: ما ایرانی‌ها به میهمان نوازی معروفیم، اما میهمان نوازی با جان و دل را از عراقی‌ها باید یاد بگیریم، مشهور به ایستادگی هستیم ولی ایستادگی و مقاومت در غربت را باید از افغانستانی‌ها یاد بگیریم. خانواده خاوری به ما درس ایستادگی و مقاومت می‌دهند. در این روزها که به دنبال اسطوره می‌گردیم و به دوران دفاع مقدس رجوع می‌کنیم، خوب است بدانیم که در کنار ما، شهدایی هستند که بسیار ملموس و دست یافتنی‌اند.

او تأکید کرد: اگر مردم مدافعان حرم را به دور از حجاب و لایه هایی که دورشان کشیدیم، ببینند دوستشان خواهند داشت و این فرهنگ فراگیرتر می‌شد. موافق با مقدس گرایی و تقدس زدایی نیستم، اما باید آشنازدایی اتفاق بیفتد. این اتفاق درباره شهید حججی افتاد و دیدیم که این شهید جوان چقدر در دل مردم جا باز کرد چون مردم احساس کردند که او از جنس خودشان است، در همسایگی و اطراف خودشان است ولی گاهی ما حجاب‌ها را ایجاد می‌کنیم و درست روایت نمی‌کنیم. وظیفه من فیلمساز این است که بیان سینمایی پیدا کنم و واقعیت‌ها را بیان کنم، همه تلاش من این بود که به زندگی این عزیزان نزدیک شوم.

 با غیرت دینی پا در میدان نبرد گذاشت

حجت الاسلام حجت گنابادی‌نژاد، رئیس سازمان فرهنگی آستان قدس رضوی نیز در سخنانی گفت: امروز دُری در عصر ما هست که آن دُر ارزشمند محبت و ارادت به اهل بیت (ع) است و در فرصت انقلاب اسلامی با دستان امام و امروز با درایت رهبری در دنیا در حال انعکاس است یکی از دُرها، سرمایه عظیم ارادت به اهل بیت عصت و طهارت در بین افغانستانی‌هاست.

او افزود: علی شارژی فرمانده لشکر زرهی فاطمیون بود که قهرمانی و دلاوری هایش، فتوحات و پیروزی‌های بسیاری را سوریه در پی داشت. حاج حیدر تعریف می‌کرد، در کلاسی که برای آموزش و معرفی تانک‌های زرهی برگزار شده بود، مدرس داشت از ضرورت تأمین نیرو برای هدایت تانک سخن می‌گفت که در بین جلسه، ابوحامد تقویمش را بست و خواست که برود، به او گفتیم کجا می‌روید؟ موضوع جلسه شما هستید. قرار بود اولین دوره آموزشی را برای فاطمیون برگزار کنیم، گفت که به تعداد انگشتان دست در فاطمیون دیپلم نداریم چه برسد به فوق دیپلم، گفت متخصص تانک نمی‌خواهیم، کسی را می‌خواهیم که بتواند تانک را راه ببرد. مدرس دوره گفت که این آموزش با توجه به سطح سواد نیروها، امکان اجرا ندارد. چند روز از آموزش تانک در سوریه گذشت و مدرس دانشکده زرهی، پیش ما آمد و گفت من آمدم سه تا استغفار کنم، اول از خدا بعد از نیروهای فاطمیون و بعد هم از فرماندهان، آموزش‌ها در لشکر فاطمیون شروع شده و میزان پیشرفت باورنکردنی است.

وی با بیان اینکه فتوحات علی شارژی، روایتگری دیگری می‌طلبد، خاطرنشان کرد: این شخصیت زرهی را کنار شجاعت، شجاعت را کنار پیشگامی، پیشگامی را کنار تحولات و رشدهای روحی داشت. علی شارژی از کارگزارهای پشت میزی، بیرون نمی‌آمد و شاید او را از گزینش رد می‌کردیم و حتی به پایگاه بسیج هم راه نمی‌دادیم، اما او با لباس جهاد و غیرت دینی و حمیت شیعی، پا در میدان نبرد گذاشت و موفقیت‌های رزمی را با موفقیت‌های روحی در هم آمیخت.

گنابادی نژاد با بیان خاطره‌ای درباره این فرمانده لشکر فاطمیون گفت: کسانی که گفتند افغانی‌ها برای پول و گرفتن اقامت به سوریه رفتند، این را بشنوند و خجالت بکشند. علی شارژی در بیمارستان بود با حاج حیدر به ملاقاتش رفتیم. علی به خاطر شدت جراحات، پایش سیاه شده بود و دکتر معالجش توضیح داد که امیدی به برگشت پایش نداریم و باید از بالای زانو قطع شود. با وجود این شرایط، روحیه‌اش بسیار خوب بود. آخرین جمله‌ای که به حاج حیدر گفت این بود که اگر پایم را قطع کنند، چطور به منطقه بیایم، شماها برای آموزش ما خرج کردید و زحمت کشیدید، ما باید کاری برای جبهه اسلام و رزمنده‌ها انجام دهیم. دور روز بعدش هم به درجه شهادت نایل آمد.

پدر شهید علی خاوری هم در پایان این مراسم گفت: یقین داشته باشید که هیچ کس در این دنیا نمی‌ماند. پسرم گفت کدام مرگ بهتر است، گفتم شهادت در راه اباعبدالله الحسین(ع)، مرگ آبرومند است. اگر امام حسین(ع) شهید نمی‌شد امروز آثاری از اسلام نمی‌ماند. تا می‌توانید از خدا غافل نباشید، دنیا فانی است.

لینک خبر در روزنامه قدس

به قلم زهره کهندل