سیاسفید

چندی پیش به مناسبت برگزاری جشنواره ادبی هنری حوزه، لحظاتی را با استاد عزیز حاج آقا علوی هم صحبت شدیم که حاصل این گفتگو در خبرگزاری ها منتشر شد.  ظاهرا خبرها به گوش کارگردان چارچنگولی می رسد و ایشان هم در این باره موضع می گیرند که قضاوت بین این دو نظر  را به خودت می سپارم. بالاخره دو تفکر متفاوت و نسبتا رایجی است که گاهی به ابهام ورود طلاب به این عرصه دامن می زند.

حجت الاسلام سیدکاظم علوی، کارشناس و مدرس سینما:

حوزه علمیه به صورت تشکیلاتی متولی بخش اندیشه سینما شود

حجت الاسلام سیدکاظم علوی، کارشناس و مدرس سینما در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری رسا در مشهد با اشاره به برگزاری جشنواره ادبی هنری حوزه خراسان گفت: تبلیغ یک نوع هنر است و غیر از هنر راه دیگری ندارد چرا که هنر چیزی جز تبلیغ و تبلیغ چیزی جز هنر نیست.

وی افزود: بایستی تبلیغ دینی و تبلیغ عام را تبیین کرد که یکی برای ماده و دیگری برای معناست؛ اگر با نگاه پست و دید ابزاری به هنر نگاه کنیم، هنر وسیله ای برای تبلیغ است و اگر به عنوان یک فن و اصل بدان بنگریم، هنر و تبلیغ جدای از هم نیستند هنر خودش ابزارهایی دارد و اینطور نیست که ابزارِ تبلیغ باشد.

حجت الاسلام علوی تصریح کرد: هنر همیشه متعهد به امریست؛ منتها این تعهد یا نسبت به امری مثبت و ارزشمند است یا امری خنثی و یا منفی، هنر عموما با توجه به نوع تفکر افراد به کار گرفته می شود و چیزی به نام عدم تعهد و هنر غیرمتعهد نداریم، چنانکه هالیوود به ضدیت با اسلام متعهد است که از نظر خودش بسیار هم جدیست در حالی که در نگاه ما که اسلام محور هستیم، آثار هالیوود هنر غیرمتعهد به شمار می رود.

این کارشناس سینما با تأکید براینکه تعهد قابل تخصیص است اما هنر اینطور نیست ابراز داشت: در حوزه نسبت به مباحث هنری حساسیت وجود دارد چون تعریف صحیحی از هنر نداریم، همه حوزویان می دانند هنر از ملزومات تبلیغ است؛ اما هیچ عکس العمل خاصی ندارند و هنر را به جهت سبقه آن در کشور یک مجموعه خبیث می دانند در حالی که خود هنر منزه از این معانی است و هر حرفی را می تواند منعکس کند.

وی با بیان اینکه کاربرد، جایگاه و باور جدی به کارکردهای هنری در حوزه وجود ندارد، ادامه داد: بنابراین حوزه از یک سو به بهره گیری از رسانه های هنری اصرار دارد و از سوی دیگر هر که وارد عرصه هنر می شود مورد سرزنش و بی مهری واقع می شود.
حجت الاسلام علوی گفت: اصولا حوزه های علمیه وارد عرصه های هنری و ارتباط گیری با جامعه هنرمندان نشده اند، سینمای ما راه خود را می رود و حوزه مسیر خود را، هنوز وارد حوزه نقد و نظر نشده ایم چه رسد به تولید، اگر روزی بحث سینما و رسانه در حوزه ولو در مقام نقد و نظر جدی شد، آنگاه می توان گفت که باید به فکر جذب سینماگران باشیم و افکار و اندیشه مان را در اختیار هنرمندان قرار دهیم تا در آثارشان لحاظ کنند.

این مدرس سینما تأکید کرد: ما حرف هایی برای گفتن داریم که در هیچ جای دنیا نیست و دارای جاذبه های مختلف در ابعاد گوناگون هنری است.

وی گفت: حرکت های پراکنده که بعضا در حوزه پیرامون هنر مشاهده می شود هیچ یک در ساحت رسانه نیست بلکه اگر به صورت جدی و مجموعه ای کار شود ممکن است افق های روشنی را در آینده شاهد باشیم.

حجت الاسلام علوی افزود: حوزه علمیه، محور اندیشه است؛ نه اندیشه دینی که اندیشه به معنای عامش؛ بنابراین اگر حوزه به صورت تشکیلاتی یا آکادمیک متولی بخش اندیشه سینمایی شود می توان به آینده هنری حوزه امیدوار بود وگرنه با حرکت های سلیقه ای و موپراکنده و موقت نمی توان کاری از پیش برد.

وی خطاب به طلاب علوم اسلامی خاطرنشان کرد: اصل در حوزه، فقه و اصول و منطق و ... است، طلاب باید ضمن تقویت این مبانی، اگر علاقمند هستند در مباحث جنبی شان به صورت نظری و بسیار جدی به سینما و رسانه بپردازند تا جایی که در این زمینه صاحب نظر شوند.

سعید سهیلی کارگردان فیلم "چارچنگولی:"

حوزه علميه نمي‌تواند متولي بخش انديشه سينما باشد

سینمای ما- یک کارگردان سینما گفت: حوزه علميه به دليل آشنا نبودن با مسائل حاکم بر سينماي داخلي و خارجي و مراحل ساخت فيلم نمي تواند به عنوان متولي بخش انديشه کمکي به رشد سينما بکند.

سهيلي کار گردان فیلم چار چنگولی افزود: حوزه علميه به دليل نداشتن شناخت کافي از مسائل حاکم بر سينماي کشور و حتي دنيا و آگاهي پايين از مراحل ساخت يک فيلم نمي تواند به عنوان متولي بخش انديشه سينما به رشد اين صنعت کمک کند.
وي گفت: سينما مقوله اي پيچيده است حتي با افزايش آگاهي روحانيون حوزه علميه و آشنايي آنها با ابزار اين صنعت، همکاري اين 2 قسمت با يکديگر غير منطقي است.

اين کارگردان سينما تصريح کرد: اعزام افرادي از فيلمسازان به نقاط مختلف دنيا و تلاش براي ساخت فيلم و تهيه گزارش از رويدادهاي مهم دنيا بايد هدفمند باشد و افراد مسلط به زبان انگليسي و آشنا به اديان ديني را براي انجام اين امور اعزام کنند.
سهيلي اضافه کرد: دو برابر شدن مبلغ بودجه اختصاصي دولت به بخش فرهنگي را با عيد به فال نيک گرفت و اين اقدام مي تواند گامي موثر در پويايي صنعت سينماي کشور باشد.

اين کارگردان سينما خاطرنشان کرد: براي تحق اين امر بايد مسئولان بدون اعمال سليقه براي صرف حتي يک ريال از اين پول برنامه ريزي درست و مدوني داشته باشند.

 http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-2794.html

.........................................................................................................................

پست آينده: ماجراي تهمينه ميلاني

باز هم چند ماه گذشت و نتونستم چيزي بنويسم تا شايد اينطوري آرامش بگيرم.

اينو نگفتم كه فكر كني تا امروز آرامش نداشتم اما اينم بدون كه آرامش در جهان كنوني هنر مي خواد.

چندتا جمله كه سعي مي كنم كوتاه باشه:

- بهمن و اسفند پارسال خيلي شلوغ بودم بيشتر وقتم پر بود با درسهام، فيلم ها، كنگره، جشنواره و طلبه ها

- سر و كله زدم، با كلمه كلمه و عبارت به عبارت كتاب آخوند كه كار هر روزمه.

- به عنوان مشاور قرار بود در جريان برگزاري كنگره عاشوراپژوهي حضور يابم كه در نهايت مسئوليت  برگزاري به من واگذار شد. به لطف اهل بيت ع امسال تعداد مقالات چهل و پنج درصد افزايش داشت. ديگه از بقيش نپرس.

- بيشتر فيلم هاي جشنواره رو ديدم كه نشد چيزي براشون بنويسم. طلا و مس برام فيلم مهمي بود با مادرم رفتم و ديدمش. او براي دختره گريه كرد، فيلم روان و با ساختاري ساده بود و لحظاتي زيبا كه البته با كمي تدبير در فيلمنامه مي تونست از برخي سكانس هاي شعاري فرار كنه و قصه دلچسب تر بشه. شخصيت طلبه كمي با طلبه هاي امروز متفاوته و زخمي كه در قصه نهفته است براي يك فيلم روايتگر كافي است تا پيامش منتقل بشه ولي سكانس پاياني با چماق مي زنه تو سرت كه تعالي فقط در تحصيل نيست و سلوك واقعي در جزء جزء زندگي نهفته است، خب بماند.

- به رنگ ارغوان هم جداي از كارگرداني حاتمي كيايي اش در اكران لطمه ديده بود  به خاطر  برخي تغييرات و اينكه بعضي از سكانس هاش مال امروز نبود يعني ديگه كارايي نداشت و حتي دور از شخصيت كارگردان. اما مي دوني كه خوبي آقا ابراهيم صداقتشه و فيلم خودش رو مي سازه به اين و اون هم كاري.. يه جايي مي گفت "من ديكته نوشته شده ام".

- "دومين جشنواره ادبي هنري حوزه" نه سخت بود و نه سهل

مي دوني سختيش در اين بود كه هنوز فعاليت هاي هنري در سطح حوزه علميه به صورت جزيره اي و پراكنده است به همين دليل جمع كردن طلاب هنرمند دور هم كار سختي بود و در عين حال از هر كي دعوت كرديم براي شركت با اشتياق پذيرفت كه خداروشكر نتايج مطلوبي رو ديديم و ديدند.

و خلاصه روزهاي خوبي بود.

اما سال جديد و تفكر و سلوكي كه به نتيجه اي منجر شد.

تو اين مدت  فكر كردم و به نتيجه اي رسيدم و اون اينكه "يا من خيلي چيزها رو نمي بينم، يا نمي تونم  ببينم و يا نبايد ببينم پس من نابينام..."