سیاسفید

یک مستندساز: برای ترویج حجاب نمی توان برای همه نسخه ای واحد پیچید

مسعود زارعیان در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری رسا درباره مستند تولیدی «چی بپوشم» با موضوع عفاف و حجاب گفت: مستند تولیدی چی بپوشم کاری از گروه مستند سیمای مرکز خراسان رضوی است که تصویربرداری این مستند از سال 91 شروع شد و با توجه به حساسیت هایی که در فرآیند تولید این اثر وجود داشت تدوین آن زمان بیشتری برد.

وی درادامه به بیان دلایل ساخت و تولید این مستند پرداخت و اظهار داشت: از آنجا که عفاف و حجاب در جامعه اسلامی امری انکار ناشدنی است و با توجه به تاریخچه و تمدن ایرانیان که با حجاب وابسته است و پوشیدگی و حفظ حریم زنان در شعر و ادبیات ایرانیان نهفته است، توجه به این مقوله در عرصه هنر نیز امری مهم تلقی میشود  که البته امری سهل و ممتنع است.

وی با بیان این که همین حجاب و دور از دسترس بودن، درام های ایرانی و قصه هایی همچون "لیلی و مجنون" و "فرهاد و شیرین" را رقم می زد تصریح کرد: در واقع ستر و پوشش به نقاشی، داستان و شعر شاعران ایرانی معنا می بخشید که حکایت از پیشینه عمیق در فرهنگ و تمدن کهن این سرزمین دارد و جا دارد ساعت ها روی ریشه ها و زیرساخت های آن فکر و طرح بحث کرد.

وی افزود: پس از ظهور اسلام حجاب مد نظر شریعت با فرهنگ ایرانیان گره خورد و تبدیل شد به بخشی از شخصیت زن مسلمان ایرانی.

زارعیان با بیان این که در این سال ها و پس از انقلاب اسلامی عفاف و حجاب دستخوش تغییراتی گردیده است،اظهار داشت: صرف اشاره به چنین پیشینه و تاریخچه ای نمی تواند دلیل محجبه شدن نسل امروز جامعه ایرانی باشد و این سابقه تنها می تواند یک دلیل برای آرامش کسی که حجاب را پذیرفته باشد و راهکار عملی کاملی نیست، چرا که با وسائل و امکانات ارتباط جمعی امروز نسل جوان به دنبال دلایل عقلی و ملموس است.

تهیه کننده و کارگردان فیلم مستند «چی بپوشم» با طرح این پرسش که چرا در حال حاضر ذائقه دختران جامعه ما تغییر کرده است و ظاهرشان متفاوت شده است؟ گفت: پس از انقلاب اسلامی فرصت های بسیاری را از دست دادیم و آرام آرام سبک زندگی دوست داشتنی برای نسل جدید تغییر کرد و فرزندان ما اکثرا علاقه ای ندارند مانند پدر و مادر خود زندگی کنند، چرا که دیگر سبک زندگی ایرانی و اسلامی، طعم دلنشین آنها نیست و این از ضعف نظام های رسمی و غیر رسمی تبلیغات در این سالهاست.

وی درادامه بیان دغدغه های خود و جامعه درباره عفاف و حجاب تصریح کرد: دیگر برای جوان امروز مهم نیست که مقلد باشد، الگوی غربی داشته باشد و به ارزش هایش پایبند نباشد، حال آنکه روزگاری این نوع نگرش را عیب می دانست و برای اکثریت به شکلی نقص و عقب ماندگی به شمار می رفت.

وی ادامه داد: جوان امروز برای آنکه محبوبیت خود را حفظ کند، سعی می کند با ظاهرش ایجاد جذابیت کند و این موضوع تبدیل به یک اپیدمی شده است. همین موضوع مهم توجه شدید به ظاهر است که عامل اصلی بدپوششی و بی حجابی را رقم می زند.

وی در ادامه گفت: کاش در این سالها به جای تنظیم قوانین و آیین نامه ها کمی بر روی این مساله فکر می کردیم. ضعف ما دراین عدم تفکر و درک صحیح زمانه موجب شده که متاسفانه یکی از مباحث تکراری در خطبه های نماز جمعه و نطق رییس پلیس کشور، حجاب زنان جامعه مان حال آنکه قطعا با نگرش درست فرهنگی و اقدام به موقع خیلی زودتر از این ها می توانستیم نتیجه ی راه حل ها را شاهد باشیم.

این طلبه مستندساز با اشاره به مستند «چی بپوشم» افزود: در این اثر سعی شده به دور از هر اقدام شعاری و سطحی نگرانه طرح مساله صورت گیرد، حرف بخشی از دختران جامعه شنیده شود و نکاتی به عنوان راه حل و جواب مسائل حول این موضوع ارائه گردد تا مخاطب با توجه به نیاز خود به فکر وادار شود و پیش خود نتیجه بگیرد، نه آنکه با تاکیدات یک طرفه قصد در اقناع او داشته باشیم.

مسعود زارعیان با تاکید بر تفاوت ذهنیت ها نسبت به حجاب اظهار داشت: از آنجا که دختران جامعه ما به عنوان سوژه اصلی فیلم دارای سطوح مختلف آگاهی و معلومات نسبت به موضوع پوشش و حجاب هستند، نمی توان برای همه نسخه ای واحد پیچید و همچنین باید بر اساس میزان خوراک فکری که به دخترانمان داده شده توقع حجاب و پوشش صحیح از آنها داشته باشیم.

وی با اشاره به اصلاحات فراوان این اثر از سوی رسانه ملی افزود: دراین مستند از سوی کارشناسان به عوامل مختلف موثر در عفاف و حجاب مثل خانواده ها و رسانه ها پرداخته شده است و دو عنصر مهم اعتماد به خدا و تجربه ی دینی به عنوان اصلی ترین راهبردها برای حل این مساله پیشنهاد شده است.

عوامل مستند "چی بپوشم" عبارتند از: تهیه کننده و کارگردان: مسعود زارعیان، طراح و تدوینگر: محمد حسین زینلی تربتی، تصویربردار: محمد حسن صفایی، راوی: مهشید شریفی.

لازم به ذکر این فیلم مستند قرار است به زودی از شبکه دو سیما نمایش داده شود.


برچسب‌ها: فیلم مستند چی بپوشم, فیلم مستند حجاب, طلبه مستندساز مسعود زارعیان, حجاب دختران دبیرستانی
+ نوشته شده در  پنجشنبه 26 تیر1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مستند «چی بپوشم» به کارگردانی مسعود زارعیان پنجشنبه، 26 تیر از شبکه دو سیما پخش می شود

به گزارش روابط عمومی شبکه دو، مدیر گروه فرهنگ ،‌تاریخ و هنر شبکه دو این خبر را اعلام کرد و گفت: این مستند با هدف واکاوی حجاب در جامعه تولید شده و در 32 دقیقه به سؤالات و شبهات جامعه به ویژه جوانان درحوزه پوشش و معیارهای مطلوب با رویکرد نیاز امروز جوانان و موازین جامعه پاسخ می دهد.


وی تصریح کرد: در این مستند تلاش شده تا به دور از هر گونه قضاوت به مقوله حجاب به عنوان پوشش امروزی زن مسلمان پرداخته شود و در نهایت با طرح مساله و ارائه برخی گزینه ها به عنوان جواب مخاطب را به اندیشیدن وادار کند.
مهدی کریمی افزود: در شرایط کنونی سخن گفتن از حجاب و پوشش و ظاهر افراد جامعه مخصوصا زنان امری است سهل و ممتنع است، چرا که از یک سو لباس بخشی از شخصیت انسان است و زمینه قضاوت ها را فراهم می کند و از سوی دیگر به دلیل تبلیغات وسیع و عمدتا بدون تاثیر و بی سلیقه،  کسی مخصوصا هنرمندان جرائت نمی کنند به این موضوع به شکل صحیح بپردازند.
وی درباره «چی بپوشم» گفت: این فیلم درباره مستندسازی است که قرار است سراغ چند کارشناس برود تا عوامل تغییر پوشش زنان در سالهای اخیر و زمینه ی فاصله گرفتن نسل امروز از دیدگاه نسل های قبل تر را نسبت به حجاب واکاوی کند که در این بین از خانم شریفی به عنوان دانشجویی که در این زمینه تحقیقی انجام داده است کمک می گیرد تا در این مسیر او را همراهی کند و به چند نفر دختر دبیرستانی نزدیک شود تا ذهنیت آنها را در این باره مورد بررسی قرار دهد.
 
وی ادامه داد: این مستند با جستجو در اینترنت و نمایش قطعه فیلم هایی درباره حجاب شروع می شود در این بین  مباحث مانند حول پوشش و حجاب  مثل نگاه اجتماعی به حجاب، میزان آرایش در ایران،پوشش زنان ورزشکار قهرمان و تجلیل رهبری از ایشان پیش خواهد آمد.
  وی تصریح کرد: این مستند به شیوه ای هنرمندانه به طرح موضوعات مرتبط با حجاب و پاسخ به دغدغه و پرسش های جوانان امروز از زبان خودشان و البته کارشناسان می پردازد، مثلا اینکه میزان پوشش مناسب خانم ها پقدر است؟ چرا مقوله حجاب درباره آقایان متفاوت است و ...

مهدی کریمی ادامه داد: به طور کلی می توان گفت حرف فیلم در یک جمله این است که ما چقدر به فرزندانمان خوراک فکری و فرهنگی داده ایم که توقع داریم حجابشان را حفظ کنند و به دیگران پیشنهاد دهند.
وی گفت: «چی بپوشم» در ادامه دو راه حل در مقوله حجاب پیش روی خانواد ه ها و مسئولین قرار می دهد، اول آنکه با درک شرایط کنونی و اقتضائات زمان، اعتماد به خدا را در فرزندانمان تقویت کنیم و دوم  فرزندانمان باید در معرض تجربه دینی قرار گیرند و تجربه کارهای خوب تاثیر عینی آن را مشاهده کنند تا مثل نماز و وروزه و زیارت که به آن علاقه می ورزند به حجاب هم بیش از پیش علاقه مند شوند.
 به گفته مدیر گروه فرهنگ ،‌تاریخ و هنر شبکه دو این مستند که به سفارش سیمای مرکز خراسان رضوی تهیه و تولید شده، به بهانه هفته حجاب روی آنتن تلویزیون می رود.

لینک خبر


برچسب‌ها: فیلم مستند چی بپوشم, فیلم مستند حجاب, طلبه مستندساز مسعود زارعیان, شبکه دو سیما
+ نوشته شده در  چهارشنبه 25 تیر1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

ابوالقاسم طالبی: طلاب می توانند از سینمای مستند برای تبلیغ کمک بگیرند

ابوالقاسم طالبی عصر دوشنبه 24 تیرماه، در سی وششمین نشست هنر متعالی با موضوع "سینمای پس از انقلاب و مطالبات رهبری" که در اتاق جلسات دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی برگزار شد، با اشاره به موضع‌گیری امام خمینی (ره) راجع به سینما اظهار کرد: بعد از پیروزی انقلاب زمانی که امام خمینی (ره) وارد ایران شدند در ارتباط با سینما موضع‌گیری‌ خود را نشان دادند و در آنجا مشخص کردند ما با سینما مشکل نداریم و از این هنر هم می‌شود استفاده درست کرد.

وی با اشاره به سخن مقام معظم رهبری که کلید پیشرفت کشور را در دست سینماگران می‌دانند، عنوان کرد: اگر سینما بر اساس مطالبات رهبری باشد به یکی از کارآمدترین هنرها تبدیل می‌شود. کارگردان فیلم قلاده‌های طلا در ارتباط با مطالبات مقام معظم رهبری در راستای مبانی سینما، تصریح کرد: مطالبات رهبری تنها از سینماگران نیست و مطالبات ایشان عادلانه بین افراد تقسیم شده است.

طالبی به اهمیت فروش در سینما اشاره کرد و افزود: در زمان‌های گذشته فروش بسیار مهم بود اما در حال حاضر «تأثیرگذاری» اهمیت بیشتری نسبت به فروش دارد و مخاطب برای سینما بسیار بااهمیت است. وی با اشاره به تأثیرگذاری سینما در 30 سال اخیر اظهار کرد: تأثیرگذاری و موفقیت سینمای پس از انقلاب بین علمای حوزه، حکما، متدینین و تمام افرادی که در این زمینه کار کرده‌اند تقسیم می‌شود.

این کارگردان سینما به ماجرای فتنه 88 اشاره کرد و گفت: پس از ماجرای فتنه 88 افراد معنی دقیق نگهداری از انقلاب را فهمیدند و آن زمان بود که یک رویشی در جوانان و طلاب نسل سوم ایجاد شد که این انقلاب از آن ماست و باید از آن دفاع کرد. طالبی با اشاره به نقش طلاب در سینما عنوان کرد: طلاب باید درس بخوانند و از پای منبرهایشان تولیدکنندگان ارزشمند سینما پیدا شود. وی فیلم‌‌نامه‌نویسی را از سخت‌ترین کارهای سینما دانست و به طلاب پیشنهاد کرد: شما باید آدم‌ها را بسازید چراکه حوزه‌ها کارخانه آدم‌سازی هستند و صدها هنرمند ارزشی باید پای منبرهای شما تربیت شوند.

کارگردان قلاده‌های طلا با بیان اینکه مقام معظم رهبری استعدادهای هنری بسیاری را در خط انقلاب نگه‌ داشتند، خاطرنشان کرد: ایشان می‌دانند که این استعدادها چقدر تأثیرگذار است و منابع و سینما هر کدام به طور جداگانه تأثیرگذار هستند. طالبی یادآور شد: همان طور که دشمن برای نابودی انقلاب نیروهای خود را تزریق می‌کند، جمهوری اسلامی در مقابل باید نیروهای خود را تقویت کند و به نفوذی‌ها اجازه ورود در بخش‌های مختلف را ندهد.

در ادامه مسعود زارعیان رییس اداره هنر ورسانه دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی با اشاره به اهمیت هدایت سینما از سوی حوزه های علمیه گفت: راهبری سینمای ایران از سوی حوزه های علمیه و طلاب در سطوح مختلفی تعریف می شود و این موضوع باید تفکیک شود.

وی ادامه داد: آیا می توان نقش مراجع تقلید، دفاتر ایشان، ائمه جماعات و مبلغانی که بدنه حوزه را تشکیل می دهند یکسان دانست؟ قطعا هر کدام باید تاثیر متفاوتی را در سینمای ایران بگذارد تا نتیجه این هماهنگی را شاهد باشیم.

این منتقد سینما با بیان اینکه قطعا سینما در این سالها از سنگرهای فتح نشده توسط نیروهای ارزشی است افزود: هنوز کارهای بسیار است که روی زمین مانده و با توجه تغییر شرایط تبلیغ در دنیای کنونی، متدیننان و دلسوزان جامعه و در راس آنان روحانیون به عنوان مدیران فرهنگی، باید اهمیت این مساله را درک کرده و حرکت های هماهنگ و اساسی را پایه ریزی کنند.

زارعیان با تاکید بر مواضع ابوالقاسم طالبی، فیلم مستند را ابزاری جدی برای بیان مفاهیم تبلیغی دانست و گفت: طلاب پس از رسیدن به سطوح بالای علمی باید سطح سواد بصری خود را بالا برده و ابزارهای بیانی امروز مسلح شوند.

لازم به ذکر است "سلسله نشست های هنرمتعالی" از سال 1387 با هدف بررسی و نقد سینمای ایران در اداره کل فرهنگی تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی خراسان برگزار می گردد.


برچسب‌ها: نشست های هنرمتعالی, ابوالقاسم طالبی, مسعود زارعیان, قلاده های طلا, طلاب و سینما
+ نوشته شده در  سه شنبه 24 تیر1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

پخش مجموعه مستند «از غدير تا موعود» در شبکه خبر

«از غدير تا موعود»، عنوان مجموعه مستندي است به نويسندگي و کارگرداني سعيد مستغاثي و تهيه کنندگي رضا جعفريان که در گروه سياسي شبکه خبر تهيه شده و از شنبه 17 خرداد روي آنتن اين شبکه رفت.

مجموعه مستند «از غدير تا موعود» حکايت پديد آمدن و رشد و حرکت تاريخي قشر و طبقه اي است که اينک در فرهنگ اجتماعي ما، روحانيت نام گرفته از صدر اسلام و زمان حضرت رسول اکرم(ص) تا زمان ائمه اطهار(ع) و تا زمان غيبت حضرت حجت(عج) و پس از آن تا به امروز . قشر و طبقه اي علمي که در طول تاريخ به علما و فقها هم معروف بوده اند.

حکايت شکل گيري گروهي که براساس آيه اي از آيات کلام الله مجيد براي آموزش و تفقه در دين و نشر و ترويج آن، حرکت کردند و جوامع مختلف را به حرکت درآوردند از نواب خاص حضرت ولي عصر (عج) تا علماي بزرگ تاريخ اسلام و تا حضرت امام خميني(ره) .

حکايت حوزه هاي علميه که مرکز پرورش و آموزش اين علما بودند و کانون شکل گيري تمدني که حدود 10 قرن فرهنگ و انديشه و علم و هنر جهان را هدايت کرد. بيش از دهها کارشناس داخلي و خارجي اعم از نويسنده و محقق؛ مورخ و پژوهشگر، استاد دانشگاه، طلبه، مدرس حوزه، امام جمعه و جماعت برخي از شهرهاي مختلف به همراه دهها کتاب و مقاله، فيلم و تصوير و اسناد و عکس، مجموعه اي را پديد آورده اند تا در تلويزيون شاهد روايت تازه اي از روحانيت و مرجعيت و ولايت باشيم.

مسعود زارعيان، حجت الاسلام والمسلمين متقي زاده، حجت الاسلام والمسلمين غفاري، حجت الاسلام والمسلمين مومني، حجت الاسلام والمسلمين کبير، حاج ابراهيم حاج محمدزاده، پيام فضلي نژاد، قاسم تبريزي، عباس مهري اردستاني و... از جمله چهره هايي هستند که در مجموعه تلويزيوني «از غدير تا موعود» حضور دارند.

توليد مجموعه مستند «از غدير تا موعود» از پاييز 1391 آغاز شد و اينک پس از گذشت حدود يکسال و نيم مراحل مختلف توليد، در 26 قسمت 13 دقيقه اي آماده پخش شده که هر روز در ساعات 14/15، 21/15 (به جز يکشنبه ها و سه شنبه ها) از شبکه خبر پخش مي شود و روز بعد در ساعت 00/30 نيمه شب، 4/30 صبح و 11/45 از همين شبکه تکرار خواهد شد.

لینک خبر در روزنامه کیهان


برچسب‌ها: مجموعه مستند از غدیر تا موعود, سعید مستغاثی, رضا جعفریان, حوزه های علمیه و روحانیت, هویت روحانیت
+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 تیر1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

تصویر قدیمی کربلا، سال 1932 میلادی

حرم سیدالشهداء علیه السلام، 1932 میلادی

 

چند روزی است که از سفر کربلا برگشته ام و این چند جمله با من است؛

کربلا آمیزه کرب است و بلا ... و بلا افق طلعت شمس اشتیاق است. و آن تشنگی که کربلاییان کشیده‌اند، تشنگیِ راز است. و اگر کربلاییان تا اوج آن تشنگی - که می‌دانی – نرسند، چگونه جانشان سرچشمه رحیق مختوم بهشت شود؟ آن شراب طهور که شنیده‌ای بهشتیان را می‌خورانند، میکده‌اش کربلاست و خراباتیانش این مستانند که اینچنین بی سر و دست و پا افتاده‌اند. آن شراب طهور را که شنیده‌ای، تنها تشنگان راز را می‌نوشانند و ساقی‌اش حسین است؛ حسین از دست یار می‌نوشد و ما از دست حسین.
(به نقل از کتاب فتح خون، نوشته سید مرتضی آوینی)

 


برچسب‌ها: تصویر قدیمی کربلا, تصویر قدیمی حرم سیدالشهداء, کتاب فتح خون, شهید سید مرتضی آوینی, سفر به کربلا
+ نوشته شده در  پنجشنبه 5 تیر1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

گفت‌وگو با آرنه برو؛ استاد مدرسه عالی فیلم کپنهاگ

پروفسور آرنه برو (Arne Bro) فارغ‌التحصیل مدرسه فیلم دانمارک، به عنوان تئوریسین و منتقد فیلم به خصوص در زمینه فیلم مستند شناخته شده است. او هم‌چنین به عنوان کارگردان و تدوین‌گر فیلم مستند نیز فعالیت دارد. این گفت‌و‌گو در زمان برگزاری هفتمین جشنواره سینماحقیقت و حضور او برای برگزاری یک کارگاه آموزشی انجام شده است.

آقای برو به عنوان اولین سوال می‌خواهم بپرسم که شما به عنوان مدیر بخش مستند و استاد مدرسه عالی فیلم کپنهاگ در مورد اهمیت آموزش رسمی در مستندسازی چه نظری دارید؟ آموزش رسمی یک بحث طولانی است. در بیشتر مدارس آموزش رسمی به این شکل است که چطور فیلم بسازیم که من فکر نمی‌کنم این نوع آموزش دیگر مدرن باشد. جوانان امروز بسیار تحصیل‌کرده هستند. آن‌ها به دانشگاه یا مدارس دیگر می‌روند، موسیقی گوش می‌کنند، کتاب‌های زیادی می‌خوانند، تئا‌تر می‌بینند، فیلم می‌بینند و از دوران کودکی خودشان را در معرض این هنر‌ها قرار می‌دهند. درنتیجه من فکر می‌کنم بهتر است نگوییم جوان‌ها چطور باید فیلم بسازند. شاید ما باید این بحث را با جوانان باز کنیم که شور و احساس زندگی چیست؟ احساس سوابق زندگی آن‌ها چیست، ساختار خانوادگی و فرهنگی خانواده‌شان به چه ترتیب است؟ تحت تاثیر چه کسی هستند و چه کسی در زندگیشان اثر بیشتری داشته است؟

پس نظر شما این است که آموزش رسمی در فیلم‌سازی مستند چندان اهمیتی ندارد؟

بله، کار کردن با هنر یک فعالیت به‌شدت انفرادی است. برای همین فکر می‌کنم شما مخصوصا زمانی که جوان هستید، نیاز دارید با هنرمندان دیگر آشنا شوید، نیاز دارید وارد بحث‌های مختلف شوید، درست است که به هرحال به یک‌سری اطلاعات هم نیاز دارید، اما این نیاز به اطلاعات در هر فردی متفاوت است. ممکن است یکی از دانشجویان نیاز داشته باشد اطلاعات و دانش بیشتری نسبت به موسیقی کسب کند و دانشجوی دیگر به اطلاعات بیشتری در زمینه فوتبال نیاز داشته باشد. بعضی دیگر نیاز به اطلاعات و دانش در مورد ادبیات داشته باشند. برای همین فکر می‌کنم ما با مشکلاتی در انجمن‌های آموزشگاهی روبه‌رو هستیم، اگر تنها بخواهیم به دانشجویان خود بگوییم که چطور باید فیلم سینمایی و مستند و تلویزیونی بسازند، چراکه بسیاری از جوانان امروز مهارت‌های زیادی در رشته‌های مختلف دارند. ما با پدیده‌های گوناگونی در زندگی و اجتماع مواجه هستیم که حل نشده‌اند. درنتیجه چگونگی رویکرد به این پدیده‌ها و تجربیات، چگونه برخورد کردن با این پدیده‌ها با زبان رسمی سینما، به ما کمک می‌کند که جامعه را بسازیم. زندگیمان را بالا بکشیم. بنابراین نمی‌شود این‌طور تصور کرد که یک دانش و اطلاعات کلی در مورد فیلم‌سازی وجود دارد و درنتیجه مشکل بزرگ‌تر از آنی است که از آموزش رسمی در مدارس فیلم‌سازی صحبت کنیم. ما در مدرسه‌مان قدر یک به یک دانشجویانمان را می‌دانیم و به آن‌ها بها می‌دهیم. ما یک به یک از آن‌ها می‌پرسیم که چه زندگی‌ای داشته‌اند و اهل چه کشوری، چه فرهنگی و چه بستر خانوادگی هستند. چه آموزش‌های خاصی در زندگیشان دیده‌اند. زمانی که بچه بودند چه بازی‌هایی می‌کردند؟ فوتبال بازی می‌کردند یا اسکیت. آیا از خانواده‌ای می‌آیند که به موسیقی و ادبیات خیلی اهمیت می‌داده و موسیقی در زندگی آن‌ها نقش پررنگی داشته است؟ یا از خانواده‌ای می‌آیند که حیوانات را دوست داشته‌اند و این نوع تجربیات کمک می‌کند. ما باید به آن‌ها اجازه بدهیم که با تکیه بر این تجربیات به زبان فیلم برسند. درنتیجه ما می‌توانیم زبان فیلمی داشته باشیم که از ادبیات و موسیقی الهام گرفته شده است و هم‌چنین زبان فیلمی داشته باشیم که تحت تاثیر زندگی طولانی‌مدت با حیوانات است. حال چطور این تجربیات زبان فیلم را تحت تاثیر قرار می‌دهند؟ چطور رسانه را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟ راه‌های بسیار زیادی وجود دارد. از آن‌جایی که تجربیات بسیاری داریم، همه ما در یک شهر زندگی نمی‌کنیم، همه ما خارج از شهر زندگی نمی‌کنیم، همه ما از یک خانواده تحصیل‌کرده نمی‌آییم، همه ما پیش‌زمینه‌های متفاوتی داریم و این قسمتی از زندگی است. باید یاد بگیریم که اجازه دهیم این لایه‌های مختلف زندگی به دانشی تبدیل شود که بتوان آن را روی پرده و تلویزیون هم نشان داد.

خب چطور به آن‌ها آموزش می‌دهید که سبک و شیوه خودشان را پیدا کنند؟

چطور خودشان را بیان کنند؟ در دو سال ابتدایی تحصیلی در مدرسه ما من به هیچ دانشجویی چیزی یاد نمی‌دهم. من آن‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهم. از آن‌ها می‌خواهم داستان‌هایی در مورد خانواده‌شان و دوستان نزدیکشان، ایده‌ها و افکارشان و عشق‌هایشان بنویسند. سعی می‌کنم یک سفر به زندگی هر کدام از این دانشجو‌ها داشته باشم تا ببینم بنیاد و پایه هر یک از این دانشجو‌ها چه هست. استعداد زبانی هر دانشجو تا چه اندازه است و چطور می‌تواند این زبان را پرورش داد و تقویت کرد. باید بتوان به آن‌ها کمک کرد که هر کدام به زبان خاص خود برای بیان داستانشان در فرمت فیلم برسند. درنتیجه امیدواریم که هر کدام از دانشجویان ما به زبان متفاوتی از همدیگر برسند که ناشی از تفاوت در سابقه آن‌هاست.

شما از کشورهای مختلف و سرتاسر جهان دانشجو دارید. فرق بین دانشجویانی که از کشور‌های اروپایی و توسعه‌یافته پیش شما می‌آیند با آن‌هایی که از کشورهای توسعه‌نیافته می‌آیند، در چیست؟ در نگاه آن‌ها نسبت به جهان پیرامونشان چه تفاوتی وجود دارد؟

این پدیده خیلی عجیبی است. در دنیای مدرن ما این اصطلاح کشورهای توسعه‌نیافته را داریم، اما درواقع این یک تحلیل اقتصادی است. من فکر می‌کنم در هر کشوری در سرتاسر جهان جوان‌های درخشانی وجود دارد. که زندگی را حس می‌کنند و می‌فه‌مند. بعضی از آن‌ها از کشورهای بسیار فقیری می‌آیند. برای مثال من در آفریقای جنوبی تدریس می‌کردم و در آن‌جا جمعیت بسیار فقیری وجود دارد، ولی در میان این جمعیت بسیار فقیر هم هنوز می‌بینید دسترسی به اینترنت وجود دارد و جوانان فیلم می‌بینند و موسیقی گوش می‌کنند و کتاب می‌خوانند. برای همین می‌بینید که نسل جوان در سراسر دنیا در سطح مشابهی قرار دارند. همه یک فیلم را می‌بینند، یک کتاب را می‌خوانند، یک موسیقی را گوش می‌دهند. درنتیجه طبق چیزی که من متوجه شدم، وقتی شما دانشجویانی از کشورهای توسعه‌نیافته دارید، جوانانش توسعه‌نیافته نیستند، کشور‌ها هستند.

پس رویکرد و دیدگاه‌شان خیلی تفاوتی با هم ندارد؟

چرا تفاوت وجود دارد، ولی تفاوت‌ها به دلیل زمینه‌ها و سوابق متفاوتی است که ما از آن‌ها می‌آییم. شما از ایران می‌آیید، یکی ممکن است از سودان بیاید. قطعاً درک متفاوت مثلاً نسبت به نور دارید. فرهنگ شما با هم متفاوت است. فرهنگ لباس پوشیدن و... و همه این تفاوت‌ها روی زبان فیلمی شما هم اثرگذار خواهد بود. اما همه شما با تکیه بر هوش و استعدادتان می‌توانید به نتایج درخشانی برسید. اگر کسی از یک کشور فقیر می‌آید، این فقر مربوط به مسئله اقتصاد دارد و ربطی به هوش و استعداد فرد ندارد و همین استعداد و هوش در فرد باعث می‌شود که به بهترین شکل ممکن خودش را بیان کند و به زبان خود برسد.

به عنوان کسی که سینمای مستند را درس می‌دهید. چه تعریفی از فیلم مستند دارید؟ نظر شخصیتان را می‌خواهم بدانم. چه کاربردهایی را جهان امروز برای مستند قائل است؟

این سوال خیلی خوبی است. در سنت ما می‌بینیم تفاوت کمی بین آن‌چه داستانی و آن‌چه مستند می‌نامیم، وجود دارد. همه چیز درواقع فیلم است و پشت هر فیلم درواقع زبان فیلم وجود دارد؛ زبان واقعیت. زبان حرکت، فکر کردن و امثال این‌ها. درنتیجه وقتی می‌خواهیم میان فیلم داستانی و مستند تفاوت قائل شویم، بیشتر حالت عملی دارد و تعریف فیلسوفانه‌ای نمی‌توان کرد. در فیلم داستانی شما با اجرا و اجراکنندگان مواجه هستید، اما در فیلم مستند مردم خودشان را اجرا می‌کنند. در فیلم داستانی آن‌ها نقش دیگری را بر عهده می‌گیرند و آن را اجرا می‌کنند، اما با استفاده از زندگی خودشان، درنتیجه درواقع دوباره دارند خودشان را اجرا می‌کنند. برای همین ما در فیلم داستانی بازیگر‌هایی داریم که به آن‌ها پول می‌دهیم که برای ما بازی کنند و در مستند بازیگری وجود ندارد. برای تفاوت قائل شدن بین این دو فرم تعریف ساده‌ای وجود دارد.

در دانمارک چند رسانه اینترنتی و چاپی وجود دارد که به طور اختصاصی به سینمای مستند می‌پردازد؟

می‌شود این طور گفت که ۲۰ سال پیش مستند در دانمارک مرد. هیچ پولی، هیچ امکان نمایشی، نه در تلویزیون و نه در سینما برای مستند وجود نداشت. در نتیجه ۲۰ سال پیش من بخش مستند را راه انداختم و چندین نفر را دعوت کردم که از صنعت فیلم و تلویزیون آمدند. درنتیجه ۲۰ سال طول کشید که مستند در دانمارک بار دیگر به کندی رشد کند. امروز سه تا چهار برنامه در تلویزیون وجود دارد که در هر برنامه مستند نشان می‌دهند. در شبکه‌های دیگر و شبکه‌های تبلیغاتی هم می‌توان برنامه‌های مستند دید. هم‌چنین امروز فیلم‌های مستند در سینما‌ها هم به نمایش درمی‌آید و می‌توانید بروید سینما و مستند ببینید، مثل فیلم‌های داستانی. اما این پروسه ۲۰ سالی طول کشید که به این‌جا برسد و افراد بسیاری دست به دست هم دادند و کار کردند تا امروز مستند به اینجایگاه برسد. روزنامه‌ای که به مستند بپردازد و یا سایت تخصصی وجود ندارد، اما مجله‌هایی وجود دارند که مختص فیلم هستند و در آن‌ها می‌شود مطالبی در مورد مستند هم پیدا کرد. مجله داکس هم هست که چاپ آلمان است، اما در همه کشورهای اروپایی پخش می‌شود.

چه تعریفی از رابطه رسانه تخصصی سینمای مستند و دنیای مستند دارید؟ و اگر در دانمارک سایت تخصصی در این مورد وجود داشت، چه تاثیری روی فیلم‌های مستند و مستندسازان می‌توانست داشته باشد؟

البته که تاثیرگذار است و خیلی خیلی مهم است، چراکه این شبکه‌ها به مستندسازان کمک می‌کند. شما نمی‌توانید همه کار‌ها را خودتان انجام دهید. مقاله و مصاحبه به فیلم‌ساز کمک می‌کند تا فیلم خود را بیشتر بشناساند. درنتیجه کاری که شما می‌کنید، بسیار مهم است.

در این چند روز چقدر توانستید فیلم ببینید و نظرتان در مورد برگزاری چنین جشنواره‌ای چیست؟

من هنوز موفق نشده‌ام فیلم ببینم. اما فکر می‌کنم داشتن چنین جشنواره‌ای بسیار اهمیت دارد، چراکه باعث می‌شود مستندسازان همدیگر را ببینند و آن‌هایی که می‌خواهند فیلمشان را بفروشند، با آن‌هایی که آمده‌اند تا فیلم‌ها را بخرند، آشنا شوند. با جامعه منتقدان آشنا شوند و همه همدیگر را حول فیلم‌ها می‌بینند. به نظر من این‌که فیلم‌ها چقدر خوب هستند و خوب نیستند، چندان اهمیتی ندارد. آن‌چه که به نظر من مهم است، بحث‌هایی است که پیرامون این فیلم‌ها شکل می‌گیرد و شما با حس و زبان فیلم‌ساز آشنا می‌شوید. مریم باقری/ رای بن مستند


برچسب‌ها: گفت‌وگو با آرنه برو, سینمای مستند, نگاه شخصی در فیلمسازی, تعریف فیلم مستند
+ نوشته شده در  پنجشنبه 1 خرداد1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

تصاوير خارق العاده از قطرات اشك انسان

بسیاری از خانم های خانه دار، پیاز پوست کندن را وقت مناسبی می بینند تا از فرصت استفاده کرده و غم های دلشان را پشت اشک های ناشی از بوی پیاز، ینهان کنند. اما به نظر می رسد دیگر نمی شود اشک های غم را با اشک های پیاز اشتباه گرفت! وقتی رز-لین فیشر عزادار، تصمیم گرفت قطرات اشکش در عزاداری را با قطرات اشکی که هنگام شادی از چشمانش جاری می شود، را با هم مقایسه کند، فکر نمی کرد به چنین تصاویر حیرت آوری دست پیدا کند.

سایت لایف، این تصاویر خارق العاده را منتشر كرده است. با نگاهی به این تصاویر متوجه می شوید که قطرات اشک انسان، در زیر میکروسکوپ، با چه جزییات حیرت آوری، از دیگر اشک ها تمایز یافته است. نه فقط اشک اندوه و اشک شوق، که هر اشکی متمایز از اشک با منشا دیگر است. به نظر می رسد منشا گریه، خواه شادی باشد یا غم، در اختصاصی کردن دانه های اشک، اثر دارند. یا هم این تصاویر را ببینیم:

tear1-620x

اشک ناشی از خندیدن زیاد که به گریه منتهی می شود

 

tear2-620x

اشک تغییر

 

tear3-620x

اشک  اندوه

 

tear4-620x

اشک ناشی از پیاز

 

tear5-620x

اشک برای حفاظت از چشم

 

tear6-620x

اشک به هم پیوستن

 

tear7-620x

اشک آغاز و پایان

 

tear8-620x

اشک در تغییرات احساسات آنی

 

tear9-620x

اشک رهایی

 

tear10-620x

اشک امکان و امید

 

tear11-620x

اشک شادی ناشی از گذار احساسی

 

tear12-620x

 اشک به یادآوردن

 


برچسب‌ها: مطالعه قطرات اشك, بررسي شگفت انگيز قطرات اشك, تصاوير اشك انسان, سايت لايف, كافه سينما
+ نوشته شده در  چهارشنبه 24 اردیبهشت1393ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مستندهای «آیین هم آوایی» با تمرکز بر مداحی بومی ایران

پروژه مستند "آیین هم ­آوایی" با تمرکز بر مداحی­ های بومی و سنتی در مناطق مختلف ایران و با به تصویر کشیدن آیین­های مرتبط با ایام محرم که امروزه در بین مردم کم­رنگ شده است، در ماه محرم سال 92 کلید خورد.

مجموعه مستند فوق در10 استانِ ایران که از اهمیت ویژه­ای در برپایی آیین­ها و مداحی در دهه محرم برخوردارند؛ با کارگردانی مستند سازان مطرح و جوان سینمای ایران در مراحل پایانی و فنی به سر می­برد. اسامی کارگردانان به شرح زیر است:

فرهاد ورهرام استان بوشهر، خوزستان. مونا زندی حقیقی استان لرستان. مجید برزگر استان تهران. مازیار مشتاق گوهری استان سیستان و بلوچستان. شهروز توکل استان اصفهان. حسن نقاشی استان یزد. مهدی باقری استان گلستان. یونس مقدم ایوندی استان آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی. بابک بهداد استان گیلان. محسن استاد علی استان خراسان شمالی، خراسان جنوبی و خراسان رضوی.

تهیه کننده: مونا زندی حقیقی. مشاور پروژه علیرضا شجاع نوری. مشاور اجرایی فرهاد ورهرام. تولید و برنامه ریزی سمانه زندی نژاد.

مجموعه مستند "آیین هم ­آوایی" از تولیدات مؤسسه رسانه ­های تصویری؛ در محرم سال 93 در یک مجموعه 10 قسمتی رونمایی و وارد بازار خواهد شد.


برچسب‌ها: مستند آیین هم ­آوایی, سينماي مستند, شهروز توكل, مهدي باقري, فرهاد ورهرام
+ نوشته شده در  چهارشنبه 28 اسفند1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

تولید آثار فاخر سینمای دینی نیازمند خلاقیت جوانان است

مسعود زارعیان، رییس اداره هنر و رسانه دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، گفت: ما شاهد آثار خوب، خوش ایده و پرخلاقیت در فیلم‌هایی با مضمون دینی هستیم زیرا فیلم‌سازان ما آموزه‌های اخلاقی و اعتقادی و دینی را با خلاقیت و جذاب در فیلم‌ها به تصویر می‌کشند.

وی ابراز کرد: در بین جشنواره‌هایی که با عنوان فیلم فجر، رویش و عمار برگزار می‌شود، مجموعه‌ای از آثار جوانان پر ایده، خلاق، پراستعداد و خوش قریحه مشاهده می‌شود که از سراسر ایران به تولید فیلم پرداخته‌اند.

این منتقد سینما بیان کرد: جوانان ما با آثار کوتاه خودشان نشان می‌دهند که ما این خلاقیت را داریم و اگر عرصه بر ما وارد شود، می‌توانیم فیلم‌های بهتری تولید کنیم، پس این نشان‌دهنده نبود خلاقیت در آثار سینمای ایران نیست بلکه مشکل در مدیریت صحیح فرایند تولید است.

سینمای ایران در خلاقیت چیزی کم ندارد

زارعیان با بیان اینکه سینمای ایران در بحث خلاقیت چیزی کم ندارد، اظهار کرد: مشکل اساسی در این عرصه در فرایند تولید است که سراغ داستان‌های خوب نمی‌رویم و این امر موجب می‌شود ما آن غنای فرهنگی را در سینما شاهد نباشیم.

وی بیان کرد: اگر مدیریت صحیح صورت گیرد و به جوان‌ترها و سینماگران ناآشنا اجازه داده شود تا با خلاقیت خودشان مفاهیم ارزشی، اخلاقی و دینی را به درستی منتقل کنند، شاهد آثار فاخر در سینمای ایران خواهیم بود.

این مستندساز حوزوی با بیان اینکه مشکل اصلی در سینمای ایران فیلمنامه است، اظهار کرد: باید اقداماتی در این زمینه انجام شود و از افراد مستعد، متدین و نام آشنا به منابع دینی دعوت به عمل آید تا در عرصه فیلمنامه به تولید اثر بپردازند.

رابطه بین فیلم‌نامه نویس و کارگردان مکمل یکدیگر است

زارعیان رابطه بین فیلم‌نامه نویس و کارگردان را مکمل هم دانست و تصریح کرد: با ارتباط وسیع بین این دو هنرمند می‌توانیم سینمای اخلاقی و دین‌مدار را شاهد باشیم، سینمایی که شعارزده نباشد.

وی با اشاره به اینکه 30 سال قبل مردم رابطه خوبی با سینما نداشتند و در شک، تردید و دودلی برای رفتن یا نرفتن به سینما بودند، یادآور شد: حالا این گونه نیست و فیلم‌ها با استقبال خوبی مواجه می‌شوند، فیلم‌هایی که عامه مردم جامعه اعم از قشر مذهبی و غیرمذهبی با آنها ارتباط برقرار می‌کنند.

رییس اداره هنر و رسانه دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی با بیان اینکه ما ایرانی‌ها همیشه مخصوصا با انقلابمان و پس از آن نشان داده‌ایم که هر چه را که اراده کرده‌ایم به آن دست یافته‌ایم، عنوان کرد: در سینما نیز این توان را داریم که به آن دست پیدا کنیم فقط باید ظرفیت‌های بالفعل را به بالقوه تبدیل سازیم.


برچسب‌ها: خلاقیت در سینمای ایران, سینمای دینی, فیلمنامه نویسی و کارگردانی سینما, طلاب و سینما, مسعود زارعیان
+ نوشته شده در  یکشنبه 18 اسفند1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مواجهه متدينان با سينما از زبان رهبري

از فردا قرار است چند اثر منتخب جشنواره فيلم عمار را در دفتر تبليغات اسلامي خراسان رضوي و براي طلاب نمايش بدهيم و حول آنها گپ بزنيم.

به همين بهانه مطلبي را به قلم محمد مهدي خالقي در اينجا بازنشر مي دهم كه گزارشي است از ديدار عوامل جشنواره عمار با مقام معظم رهبري(مدظله العالي). اين ديدار حاوي نكات ارزشمندي است در جهت مواجهه متدينان با سينما و حتي در جايي اشاراتي به ورود طلاب به عرصه سينما هم دارد.


مابقي يادداشت را در ادامه مطلب ببينيد.

برنامه نمايش و بررسي فيلمها يكشنبه و چهارشنبه ساعت 15 در محل سالن اجتماعات دفتر تبليغات اسلامي خراسان رضوي برگزار مي شود.

مصاحبه احمد واعظي رييس دفتر تبليغات اسلامي با سايت رهبري درباره عرصه هاي نوين تبليغي


برچسب‌ها: سخنان رهبري درباره سينما, سينما در كلام رهبري, جلسه عوامل جشنواره عمار و رهبري, سينماي انقلاب, طلاب و سينما
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 3 اسفند1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

نامه براد پيت به آنجلينا جولي+تصوير

اخيرا براد پیت برای همسرش آنجلینا جولی یک یادداشت عاشقانه‌ نوشته که بد نيست از نظر بگذرد.

Jolie Pitt family

همسر من بیمار شد. به خاطر مشکلاتش در کار، زندگی شخصی و سختی‌ها و شکست‌هایش در رابطه با بچه‌ها، به طور مداوم عصبی و ناراحت بود. ۱۴ کیلوگرم وزن کم کرده بود و در سی و پنج سالگی، فقط چهل کیلو وزن داشت.

پوست و استخوان شده بود و مدام گریه می‌کرد. دیگر یک زن شاد نبود و از سردردهای مداوم، دردهای قلبی و گرفتگی کمر و عصب‌های بین دنده‌ای زجر می‌کشید. اصلا نمی‌توانست خوب بخوابد و تازه دم‌دم‌های صبح خوابش می‌برد و در طول روز خیلی سریع خسته و کم‌انرژی می‌شد. رابطه‌ی ما به لبه‌ی پرتگاه رسیده بود.

زیبایی کم کم داشت او را ترک می‌کرد، زیر چشمانش کبود و سیاه شده بود، با کلافگی سرش را تکان می‌داد و دیگر مواظب خودش نبود. همه‌ی فیلم‌ها و رل‌هایی که بهش پیشنهاد شده بود را رد کرد. من امیدم را از دست داده بودم و فکر می‌کردم به زودی از هم جدا خواهیم شد. با همه‌ی این‌ها، من زیباترین زن دنیا را به دست آورده بودم.

او زن محبوب و ایده‌آل بیشتر از نصف مردان و زنان کره‌ی زمین بود، و من بودم که اجازه داشتم سرم را کنار او روی بالش بگذارم و شانه‌هایش را در آغوش بگیرم. پس شروع کردم با گل و بوسه و تمجید، محبت خودم را بهش نشان دادم. غافلگیرش می‌کردم و هر لحظه به فکر شاد کردنش بودم. برایش هدایای بسیاری گرفتم و فقط برای او زندگی کردم.

در مجامع عمومی فقط درباره‌ی او صحبت می‌کردم. همه‌ی مسایل را به دلخواه او پیش می‌بردم و او را در مقابل دوستان مشترک و در مقابل خودش، تحسین می‌کردم. شما باورتان نخواهد شد که چطور از نو شکفت. حتی از گذشته هم بهتر شد. وزن اضافه کرد و دوباره رنگ به رخسارش برگشت. دیگر عصبی نبود و مرا بیشتر از همیشه دوست داشت. هیچ وقت فکر نمی‌کردم که می‌تواند این همه عاشق باشد.

و آنگاه من یک چیزی فهمیدم: هر زن انعکاسی است از مردش.

اگر شما او را دیوانه‌وار دوست دارید، او هم عاشق خواهد شد.

براد پیت


برچسب‌ها: نامه براد پيت به آنجلينا جولي, تصوير آنجلينا جولي, تصوير جديد براد پيت, ازدواج آنجلينا جولي, فرزندان براد پيت
+ نوشته شده در  چهارشنبه 2 بهمن1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مصاحبه هاوارد گوردون با نشريه پنجره

این گفتگو فارغ از درست یا غلط بودنش به اشکال مختلف و مفصل تر در رسانه ها و کتب مختلف هالیوود از زبان فیلمسازان غربی بیان شده است اما آنچه احتمال می رود این مصاحبه قطعیتی ندارد و صرفا بازنشر است!

از آنجا كه دزدي جرم اول كشور بوده و طبق آمار رسمي در مملكت اسلامي مان روزانه بيش از 2800 فقره سرقت اتفاق مي افتد و اين آمار رو به افزايش است، حقير هم در اين روزها آمار دزدي هايم بالا رفته و دعاي شما را مي طلبد تا بالاخره دستگير شوم، شايد دست بردارم!

در اين روزهايي كه مردم در حال لذت بردن از تماشاي سريالي در ژانر تخيلي به نام "آواي باران" در شبكه سه هستند، مصاحبه اي از يك سريال ساز مطرح آمريكايي در نشريه پنجره منتشر مي شود و مصاحبه شونده تاكيد مي كند(علي ما نقل): «این مصاحبه فقط برای هفته نامه پنجره است و شرطم این است که حتی به‌صورت بازنشر و گزیده هم در رسانه‌های دیگر در ایران انعکاسی نداشته باشد». به قول بچه هاي محله مان فحش گذاشته است!
خب رسانه ها هم كه انسان هايي متعهد و با وجدان رسانه اي اصلا اين مصاحبه را منتشر نمي كنند تا همه بروند نشريه را تهيه كنند و بخوانند!
اما از شما چه پنهان، ديشب يكي از دوستان تيز رسانه اي حقير بخش هايي از مصاحبه ي گوردون خان را برايم از طريق واتساپ(عليه ما عليه) ارسال كرد و موضوع برايم جالب شد. حالا شما هم بخش هايي از اين مصاحبه جنجالي را (علي ما نقل) بخوانيد و بعدش حتما استغفار كنيد و الا گوردون عزيز، دم پل يقه مباركتان را رها نخواهد كرد.


هاوارد گوردون، تهیه کننده ارشد کمپانی فاکس که تولید سریال
هوملند، یا همان میهن را به عهده داشته، از 150میلیون بیننده حرف می زند. بیننده هایی که به عقیده گوردون با تماشای این سریال یاد می گیرند که باید برای اقدامات تروریستی خاورمیانه در خاک امریکا آمادگی داشته باشند.

می گوید(علي ما نقل): «دقیقا شرایط مثل دوران جنگ سرد است. در دوره جنگ سرد، سینما مردم را از خطر قریب‌الوقوع برخورد اتمی میان روسیه و آمریکا می‌ترساند و در امتداد چنین پیامی از جانب فیلم‌های سینمایی، مردم در خانه‌هایشان پناهگاه می‌ساختند. حالا با سریال 24 و میهن (تقریبا بیش از 150 میلیون از مردم ایالت متحده که در نوبت پخش‌های نخست تلویزیونی این سریال را دیده‌اند) دیگر از هیچ اقدام تروریستی از سوی هر کدام از کشوهای خاورمیانه و حتی اروپای شرقی متعجب نمی‌شوند، حتی اگر یازدهم سپتامبر دیگری رخ دهد کسی دولت را در درجه نخست مقصر نمی‌داند.»

* آقای گوردون با توجه به تاریخ پخش سریال مشخص است که انتهای سریال را بسیار تغییر دادید، این اتفاق با توجه به تغییر دولت در ایران اتفاق افتاد؟ چون به صورتی که بنده تحقیق کردم خط داستانی عملیات ترور در سریال به گونه‌ای طراحی شده بود که رئیس جمهور ایران ترور شود و با تغییر دولت در ایران، ناگهان طراحی ترور معطوف به کاراکتر دانش اکبری فرمانده خیالی سپاه شد؟

دقیقا. در پلات اصلی قبل از ساخته شدن فصل سوم می‌خواستیم نامی مشابه محمود احمدی‌نژاد را انتخاب کنیم و فردی مشابه با ویژگی‌های سیاسی وی را تصویر کنیم و ترور او را در داستان اصلی داشته باشیم. پس از ترور این شخص مذاکرات اتمی ایران و غرب به نتیجه برسد. یعنی با کشته شدن فردی که خصوصیات احمدی‌نژاد را دارد داستان پایان پذیرد. اما حامیان مالی ما اجازه چنین کاری به ما ندادند. نکته جالب برای تو این است که هیچگاه اجازه نمی‌دهند مقامات بلند پایه ایرانی در داستان حتی به صورت شبیه وجود داشته باشند. البته این قانون شامل حال تولیدات تلویزیونی نمی‌شود اما مجوز حضور شبه احمدی‌نژاد در داستان را گرفته بودیم. همزمان با پیروزی حسن روحانی مدیران کمپانی فاکس مرا خواستند و خواستار تغییر مسیر داستان شدند و گفتند دیگر خط داستانی ترور رئیس جمهور لازم نیست. شانس آوردیم که پنج قسمت تولید شده هنوز به ماجرای ترور نرسیده بود. دقیقا در همان روزها احساس کردیم میانه‌روها در ایران به قدرت رسیدند و نقد داستانی خود را معطوف به گروه‌های تندرو کردیم.

 

* بخش انتهایی فصل سوم سریال شما مرا یاد فیلم «آرگو» انداخت. در آن فیلم هم فارغ از برداشت‌های سیاسی، تصویر متوحشی از ملت ایران نشان داده‌اید. مخصوصا در قسمت‌هایی که برودی به خانه نسرین (بیوه ابونظیر) می‌رود. یا مثل صحنه‌ای که مردم در اعدام برودی حضور دارند یا پس از ملاقات برودی با نسرین واکنشی که مردم به برودی نشان می‌دهد مضحک و غیرواقعی است. در صورتی که بخشی از مردم ایران پس از ماجرای11 سپتامبر در محکومیت تروریسم به خیابان‌ها آمدند و برای کشته شدگان شمع روشن کردند. شما رسما در مورد دولت و ملت ایران باور غلطی دارید و به همان نسبت جمهوری اسلامی را نمی‌شناسید. ما ملت صلح دوستی هستیم هیچگاه از تروریسم حمایت نکرده‌ایم.

کارگردانی که از ایران آمد و اسکار گرفت (اصغر فرهادی) هم همین جمله را گفت (ما ملت صلح دوستی هستیم) اما هیچ آمریکایی عاقلی آن را باور نمی‌کند. همه ما به حماقتش خندیدیم. چون مشخص بود سال بعد فیلم جورج کلونی (منظور همان آرگو است) جایزه اسکار را می‌گیرد. من برای نوشتن فیلمنامه این سریال خیلی فارسی یاد گرفتم. به قول شما ایرانی‌ها «Tarof nadarim!». اصولا در ذات ما آمریکایی‌هاست که هیچ کس را بیهوده تشویق نکنیم. اگر خودم به «توهم توطئه» متهم نشوم می‌گویم در مورد جایزه اسکار افرادی در ایران با برخی تهیه‌کنندگان مذاکره کرده بودند. جالب اینجاست تیم سازنده «آرگو» به ایران آمده بود و مدیران سینمایی ایران در دولت گذشته بیشترین تعامل را برای ساخت فیلم آرگو داشتند. در عوض از تیم سازنده آرگو (که برای بازسازی لوکیشن‌ها آمده بود) قول گرفتند که به فیلم «جدایی» در اسکار رای بدهند، خیلی احمقانه بود. تیمی که به ایران آمده بود آماده می‌شد که فیلمی به‌زعم شما علیه ایران بسازد آن وقت مدیران شما در فکر گرفتن چند تا رای بیشتر برای اسکار بودند. ضمن اینکه میهمانی خاصی را سال 2011 کمپانی سازنده آرگو قبل از برگزاری اسکار با حمایت کاخ سفید ترتیب داده بود که در آکادمی فیلم «جدایی» برنده شود تا این جایزه برای ایرانی‌ها اشتیاق برانگیز باشد تا سال بعد جایزه گرفتن «آرگو» پیام‌های سیاسی مرتبط را منتقل کند. اگر من جای مدیران شما بودم دیگر فیلمی به اسکار نمی‌دادم. من فیلم «گذشته» فرهادی را دیدم. از «جدایی» فیلم بهتری است. اما چرا برگزیده نشد؟ همانطور که در حاشیه مصاحبه اشاره کردی سینما در آمریکا با سیاست نسبت نزدیکی دارد. در مورد مردم که سئوال کردی باید به این نکته اشاره کنم افرادی که در محکومیت تروریسم پس از 11 سپتامبربه خیابان آمدند عده قلیلی هستند. در اغلب موارد مردم از جمهوری اسلامی دفاع کرده‌اند. معادلات حاکم در ایران پیچیده است، اما حامیان اصلی نظام جمهوری اسلامی در ایران، مردم هستند. من در گفتگوهای مختلفی به این موضوع اشاره کرده‌ام که حامیان قدرت در ایران مردم هستند. پس تصویری که در سریال میهن یا فیلم آرگو ارائه شده تصویری است که ما آمریکایی‌ها می‌خواهیم بینیم و لزوما نباید تصویری باشد که مطلوب شماست.

 

* دروغ دیگر در این سریال همکاری ایران با القاعده است. شاید آرگو تصویر جغرافیایی که از ایران ارائه می‌دهد درست باشد اما تهرانی که شما در سریال نشان می‌دهید بیشتر به شهرهای عربی شباهت دارد.

من نمی‌توانم شما را قانع کنم اما با اینکه بضاعت مالی خوبی داشتیم از شبیه‌سازی پرهیز کردیم. شما وقتی اعراب شیعه در جنوب لبنان را حمایت می‌کنید چه فرقی با آنها دارید.

 

 

* ولی درباره ایران در فصل سوم سریال خیلی وقایع و لوکیشین‌ها هیچ شباهتی به ایران ندارد؟

منظورت این است که ما اشرافی به جغرافیای ایران نداریم. نماهای اصلی که از تهران نشان می‌دهیم بی‌شباهت به تهران نیست. حتی اگر دقت کرده باشید از اسم محله دروازه غار استفاده کردیم که یکی از بازیگران ایرانی ما (بابک بختیاری) در این محله متولد شده است. ما عکس‌های متنوعی از تهران داریم. دو نفر از اعضای تیم نویسنده ما به اضافه خود بنده سال‌هاست که بر روی موضوع ایران کار می‌کنیم. آخرین اخبار، اطلاعات درباره ایران را داریم. روزنامه‌ها و مقالات مهم را عمدتا برایم ترجمه می‌کردند. با روزنامه‌نگاران خارجی مخالف رژیم شما ارتباط نزدیک داریم. چیزی نیست که درباره ایران ندانیم. ایرانی‌های مقیم لس‌آنجلس چندین با در مهمانی مختلف مرا دعوت کردند و بابت ساخت این سریال از NGOهای مختلف ایرانی تقدیر شدیم. شش ماه قبل از نگارش فصل سوم میهن حتی بی‌اهمیت‌ترین نشریات ایرانی را تهیه می‌کردیم و تیم تحقیق و پژوهشی که از پنتاگون به ما پیوسته بود آنها را رصد می‌کرد و ارزیابی‌های روزنامه‌ها را در اختیار تیم نویسنده می‌گذاشت. ما حتی شش ماه قبل از انتخابات ایران که مشغول نگارش فصل سوم بودیم با حدس این موضوع که گروه سیاسی که به قدرت خواهد رسید یقینا گروه میانه رویی خواهند بود، طراحی داستانی سریال را انجام دادیم. اغلب کارشناسان در خوش بینانه‌ترین حالت شهردار فعلی تهران را به‌عنوان رئیس جمهور می‌شناختند. هیچگاه تصور نمی‌کردیم اصلاح‌طلبان دوباره به قدرت برسند. برای اینکه ثابت کنم که اطلاعات سیاسی من از ایران غلط نیست می‌خواهم به این مسئله اشاره کنم؛ بلایی که بر سر محافظه‌کاران آمد تقریبا شبیه همان اتفاقی بود که در مورد اصلاح‌طلبان ایرانی در سال 84 رخ داد. اما رئیس جمهور شدن آقای روحانی واقعا غیرقابل پیش‌بینی بود. شاید باورت نشود اما طرحی که در دست تولید داشتیم و کمپانی فاکس جلوی آنرا گرفت، پیش‌بینی به قدرت رسیدن شهردار تهران را در متن قصه داشت.

* شما در سریال 24 پیش‌بینی کردید که یک سیاه‌پوست رئیس جمهور آمریکا می‌شود چقدر از این مجموعه فعالیت هدفمند بوده است؟ این سئوال من پاسخ کاملی نداشت.

واقعا ایمان آوردم که در حرفه‌ات آدم فوق‌العاده‌ای هستی. سه روز معطل جواب ماندی و دوباره سئوال را ارسال کردی. میان هنرمندان، مخصوصا فیلمسازان، میل شدیدی وجود دارد که پس از دوران سیاه بوش، یک رنگین پوست یا یک زن بر کرسی ریاست جمهوری بنشیند. ریاست جمهوری یک زن در ایالات متحده را پیش‌بینی کردیم و همچنان خانم کلینتون احتمال دارد نامزد کسب مقام ریاست جمهوری باشد. همانطور که ظریف در ایران سودای ریاست جمهوری دارد. من آمریکایی متوجه خنده‌های ظریف به جان کری می‌شوم که چه معناهایی می‌تواند داشته باشد. ما یک آلبوم از لبخندهای و ری اکشن‌های ظریف نسبت به جان کری تهیه کرده ایم. ما اینجا اتاق‌های مشورت داریم و با تیم نویسنده موضوعات مختلفی را رصد می‌کنیم.


بعد از انتشار اين مطلب، مصاحبه گوردون توسط برخي رسانه ها تكذيب شد. اما اخيرا دبير سرويس فرهنگي نشريه پنجره و مصاحبه كننده اسنادي را در اختيار رسانه ها قرار دادند.
توضيحات پنجره درباره واكنش هاي عجيب به مصاحبه اين نشريه با هاوارد گوردون


برچسب‌ها: مصاحبه جنجالي گوردون, جنجال تهيه كننده سريال 24, شبيه سازي احمدي نژاد, رياست جمهوري روحاني
+ نوشته شده در  سه شنبه 1 بهمن1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مهرزاد دانش،‌ ماهيت نقد و هويت منتقد

آشنايي من با آقاي مهرزاد دانش از سلسله جلسات هنرمتعالي سال 88 در مشهد است كه ايشان را جهت جلسه اي با عنوان "تحليل روند ديني شدن سينما" به همراه دوستان ديگرم آقايان حسين معززي نيا و امير قادري دعوت كردم.
امروز يادداشت ايشان را در خبرآنلاين ديدم و ياد صحبت هايمان در نيمه شب و داخل همين ماشين قراضه ام با آقاي دانش افتادم. مطلبي كوتاه و خوب درباره نقد و منتقد سينما.


ماهيت نقد و هويت منتقد

نكاتي درباره نقد فیلم
چهارشنبه‌ای که گذشت، هفتمین جشن منتقدان سینمای ایران برگزار شد. این مناسبت، بهانه‌ای است برای مرور چند نکته در ارتباط با بحث نقد در حوزه سینما که به رغم سابقه‌ای دراز به قدمت پیدایش خود سینما، همچنان به نظر می‌رسد نزد بسیاری از افراد واجد ابهاماتی باشد.
واقعا منتقد فیلم کیست؟ موجود عبوسی که به دلیل ناکامی در ورود به عرصه‌های هنری، تیزی قلم خود را به سوی سینماگران نشانه می‌گیرد تا مرهمی بر عقده‌های فروخورده خویش بگذارد؟ فرد بی‌هنری که مایل است در ازای تعریف‌های چاپلوسانه و یا ایرادگیری‌های اغراق آمیز، برای خود وجهه‌ای کسب کند و سری از میان سر‌ها درآورد؟
واقعیت آن است که منتقد فی نفسه، وجهه‌ای مستقل از سایر تماشاگران سینما ندارد. قبل از هر چیز، منتقد یک تماشاگر است؛ با همه ویژگی‌هایی که می‌توان برای یک مخاطب فیلم سینمایی متصور بود. یک منتقد به‌‌ همان دلیل فیلم می‌بیند که هر کس دیگری. او کمدی می‌بیند تا بخندد، ژانر وحشت می‌ترساندش، از تماشای ملودرام متأثر می‌شود و فیلم تریلر به هیجانش وا می‌دارد. منتقد را یک موجود عصاقورت داده کاغذ و قلم به دست تصور نکنید که به جای لذت بردن از تماشای فیلم، دائما در پی کشف کردن نکته‌ای است تا بعدا در نوشته‌اش، مثبت یا منفی، به رخ بکشد. لذت بردن از دیدن یک فیلم، به مانند هر کس دیگری، اصلی ترین هدف منتقدان در رفتن به سینمااست. تنها تفاوتی که یک منتقد با تماشاگری معمولی دارد، در میزان جدی تلقی کردن عنصر سینما است. این جدی انگاری، باعث می‌شود منتقد در مقایسه با دیگران، مطالعات سینمایی بیش تری داشته باشد، فیلم‌های بیش تری ببیند، نظراتش را درباره یک فیلم به شکل گسترش یافته‌تر و مدون‌تر مطرح کند، و قاعدتا دقتش به فیلم بیشتر باشد. همین. اصولا منتقدی یک شغل به مفهوم متعارف نیست. یک جور علاقه است که اقتضایش همین نکته‌هایی است که مطرح شد. نه عقده‌ای در میان است و نه شهوت شهرتی.
برخلاف باورهای عوامانه، که منتقد را در مقابل سینماگر قرار می‌دهند، اتفاقا منتقدان اساسی‌ترین عامل در راه ماندگاری سینما و فیلم هستند. هر سینماگری خواهان آن است که بازتاب فعالیت و خلاقیت خود را در آینه مخاطبان ببیند. ممکن است میزان استقبال از یک فیلم توسط توده مخاطبان، نوعی بازتاب باشد که هست، ولی بازتابی خاموش و غیرپویا است. منتقدان بخشی از تماشاگران هستند که این انعکاس را از خلأ سکوت به در می‌آورند و با ثبت نظرات خود در جراید و رسانه‌ها، در واقع به ثبت آن اثر هنری در روند زمان می‌پردازند. اگر اکنون کسی بخواهد درباره فیلمی که ۶۰ سال قبل اکران شده است، ارزیابی‌ای داشته باشد، استناد به کم و زیادی تماشاگران آن فیلم، تنها گوشه‌ای خرد از واقعیت است و تکیه اصلی به متونی خواهد بود که منتقدان ثبتش کرده بودند.
نقد فیلم، برخلاف نگاه‌های عام، نه خرده گیری است و نه امتیازدهی. نقد فیلم، تحلیل فیلم است، یک جور بازخوانی است که حس ناشی از تماشای تصویر و درک ریتم و شنیدن صوت و کلام را در قالب نوشتار و منطق مکتوب ترجمان می‌کند و عرضه می‌دارد. هنر هنرمند، مکاشفه‌ای است در زوایای مختلف هستی و کار منتقد، تفسیر و تأویل این مکاشفه است. ممکن است بخش‌ها و انواعی از این تحلیل به مذاق خود هنرمند هم ننشیند، اما کمال گرایی منتقدان، افقی را مقصد قرار می‌دهد که نه خوش آمدی دیگران و نه ناراحتیشان، تأثیری در نیل بدان ندارد. برای همین هم هست که یک منتقد حتی الامکان بایسته و شایسته است است که از صمیمیت‌های متعارف با هنرمندان پرهیز کند تا مبادا حب و بغض و رودربایستی و تعارف، در نگاهش به این افق خدشه وارد آورد. ممکن است تعدادی از منتقدان این رویه‌ها رعایت نکنند؛ اما قاعده بازی با قاعده شکنی تعدادی از بازیکنان، اعتبارش را از دست نخواهد داد و خود آن بازکنان به تدریج از صفحه بازی کنار گذاشته خواهند شد.
تأمل در باب نقدنویسی، گستره‌ای بسیار فراخناک‌ تر از محدوده تعیین شده برای این نوشتار دارد. نوبت آینده، ابعادی دیگر از این مهم مرور خواهند شد.


برچسب‌ها: مهرزاد دانش, منتقد سينما, نقد سينما, سينما, نقد و تحليل سينماي ايران
+ نوشته شده در  دوشنبه 30 دی1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

"چرا ادبيات؟" از زبان "ماریو بارگاس يوسا"

یوسا در مقاله‌ای به نام «چرا ادبیات؟» تلاش کرده است تا به اهمیت مقوله‌ای به نام ادبیات بپردازد. او در این مقاله ادبیات را نه از نظر تخیل و زبان که آن را عنصری حیاتی و جزو ضروری‌ترین فعالیت‌ها برای زندگی در جهان امروز می‌داند.

این نویسنده مطرح در این مقاله نوشته است: در این‌جا می‌خواهم با دلایلی چند این تصور را که ادبیات نوعی وقت‌گذرانی تجملی است رد کنم و ثابت کنم که ادبیات یکی از اساسی‌ترین و ضروری‌ترین فعالیت‌های ذهن است‌، فعالیتی بی‌بدیل برای شکل‌گیری شهروندان در جامعه دموکراتیک مدرن‌، جامعه‌ای مرکب از افراد آزاد. ایسنا بخشی از این مقاله را از کتاب «چرا ادبیات؟» نوشته ماریو بارگاس یوسا، ترجمه عبدالله کوثری، انتشارات لوح فکر، منتشر کرده که در ادامه می خوانید:

ادبیات فصل مشترک تجربیات آدم‌هاست

در زمانه ما علم و تکنولوژی نمی‌توانند نقشی وحدت‌بخش داشته باشند و این دقیقا به سبب گستردگی بی‌نهایت دانش و سرعت تحول آن است، اما ادبیات فصل مشترک تجربیات آدمی بوده و خواهد بود و به واسطه آن انسان‌ها می‌توانند یکدیگر را بازشناسند و با یکدیگر گفت‌وگو کنند. ادبیات به تک تک افراد امکان داده از تاریخ فراتر بروند. برای ایمن داشتن انسان از حماقت‌، تعصب‌، نژاد‌پرستی‌، تفرقه مذهبی و سیاسی و ناسیونالیسم‌ انحصارطلبانه‌، هیچ چیز از این حقیقت که در آثار ادبی بزرگ آشکار می‌شود مؤثرتر نیست: مردان و زنان همه ملت‌ها در هر کجا که هستند در اصل برابرند و تنها بی‌عدالتی است که در میان آنان بذر تبعیض و ترس و استثمار می‌پراکند.

ادبیات می‌آموزد چیستیم و چگونه‌ایم

هیچ چیز بهتر از ادبیات به ما نمی‌آموزد که تفاوت‌های قومی و فرهنگی را نشانه غنای میراث آدمی بشماریم. مطالعه ادبیات خوب بی‌گمان لذت‌بخش است‌، اما در عین حال به ما می‌آموزد که چیستیم و چگونه‌ایم‌، با وحدت انسانی‌مان و با نقص‌های انسانی‌مان‌، با اعمال‌مان‌، رؤیاهامان و اوهام‌مان‌، به تنهایی و با روابطی که ما را به هم می‌پیوندد‌، در تصویر اجتماعی‌مان و در خلوت وجدان‌مان.

ادبیات و احساسِ اشتراک در تجربه جمعی انسانی

در دنیای امروز یگانه چیزی که ما را به شناخت کلیت انسانی‌مان رهنمون می‌شود، در ادبیات نهفته است. این نگرش وحدت‌بخش، این کلام کلیت‌بخش نه در فلسفه یافت می‌شود و نه در تاریخ‌، نه در هنر و نه‌ بی‌گمان‌ در علوم اجتماعی. ادبیات از طریق متونی که به دست ما رسیده، ما را به گذشته می‌برد و پیوند می‌دهد با کسانی که در روزگاران سپری‌شده سوداها به سر پخته‌اند‌، لذت‌ها برده‌اند و رؤیاها پرور‌انده‌اند،‌ و همین متون امروز به ما امکان می‌دهند که لذت ببریم و رؤیاهای خودمان را بپرورانیم. این احساس اشتراک در تجربه جمعی انسانی در درازنای زمان و مکان والاترین دستاورد ادبیات است و هیچ چیز به اندازه ادبیات در نوشدن این احساس برای هر نسل مؤثر نیست.

حرف‌های جامعه‌ای که ادبیات مکتوب ندارد واضح نیست

یکی از اثرات سودمند ادبیات در سطح زبان تحقق می‌یابد. جامعه‌ای که ادبیات مکتوب ندارد،‌ در قیاس با جامعه‌ای که مهم‌ترین ابزار ارتباطی آن،‌ یعنی کلمات‌، در متون ادبی پرورده شده و تکامل یافته‌، حرف‌هایش را با دقت کم‌تر‌، غنای کم‌تر و وضوح کم‌تر بیان می‌کند. جامعه‌ای بی‌خبر از خواندن که از ادبیات بویی نبرده‌، همچون جامعه‌ای از کرولال‌ها دچار زبان‌پریشی است و به سبب زبان ناپخته و ابتدایی‌اش مشکلات عظیم در برقراری ارتباط خواهد داشت. این در مورد افراد نیز صدق می‌کند. آدمی که نمی‌خواند، ‌یا کم می‌خواند یا فقط پرت و پلا می‌خواند،‌ بی‌گمان اختلالی در بیان دارد،‌ این آدم بسیار حرف می‌زند، اما اندک می‌گوید،‌ زیرا واژگانش برای بیان آن‌چه در دل دارد بسنده نیست.

در غیاب ادبیات، عشق و لذت بی‌مایه می‌شد

ادبیات عشق و تمنا را عرصه‌ای برای آفرینش هنری کرده است. در غیاب ادبیات اروتیسم وجود نداشت و از ظرافت و ژرفا و از آن گرمی و شوری که حاصل خیال‌پردازی ادبی است، بی‌بهره می‌ماند. به‌راستی گزافه نیست، اگر بگوییم آن زوجی که آثار گارسیلاسو‌، پترارک‌، گونگورا یا بودلر را خوانده‌اند، در قیاس با آدم‌های بی‌سوادی که سریال‌های بی‌مایه تلویزیونی آنان را بدل به موجوداتی ابله کرده‌، قدر لذت را بیش‌تر می‌دانند. در دنیایی بی‌سواد و بی‌بهره از ادبیات، عشق و تمنا چیزی متفاوت با آن‌چه مایه ارضای حیوانات می‌شود، نخواهد بود و هرگز نمی‌تواند از حد ارضای غرایز بدوی فراتر برود.

ادبیات محرک ذهن انتقادی است

در غیاب ادبیات، ذهنی انتقادی که محرک اصلی تحولات تاریخی و بهترین مدافع آزادی است لطمه‌ای جدی خواهد خورد. این از آن‌روست که ادبیات خوب سراسر رادیکال است و پرسش‌هایی اساسی درباره جهان زیستگاه ما پیش می‌کشد. ادبیات برای آنان که به آن‌چه دارند خرسندند‌، چیزی ندارد که بگوید. ادبیات خوراک جان‌های ناخرسند و عاصی است‌، زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آن‌چه دارند، خرسند نیستند. انسان به ادبیات پناه می‌آورد تا ناشادمان‌ و ناکامل نباشد.

با ادبیات، آدم‌هایی بی‌سرزمین، بی‌زمان و نامیرا می‌شویم

ادبیات تنها ناخشنودی‌ها را به شکلی گذرا تسکین می‌دهد،‌ اما در همین لحظات گذرای تعلیق حیات‌، توهم ادبی ما را از جا می‌کند و به جایی فراتر از تاریخ می‌برد و ما بدل به شهروندان سرزمین و بی‌زمان می‌شویم‌، نامیرا می‌شویم، بدین‌سان غنی‌تر‌، پرمغزتر‌، پیچیده‌تر‌، شادمان‌تر و روشن‌تر از زمانی می‌شویم که قید و بندهای زندگی روزمره دست و پای‌مان را بسته است. وقتی کتاب را می‌بندیم و دنیای قصه را ترک می‌گوییم‌، به زندگی واقعی برمی‌گردیم و این زندگی را با دنیای باشکوهی که به تازگی ترکش کرده‌ایم، مقایسه می‌کنیم‌، چقدر سرخورده می‌شویم، اما به این ادراک گران‌قدر نیز می‌رسیم که دنیای خیالی داستان زیباتر‌، گونه‌گون‌تر و جامع‌تر و کامل‌تر از آن زندگی‌ای است که در بیداری می‌گذرانیم.

ادبیات به ما می‌آموزد که می‌توان جهان را بهبود بخشید

ادبیات ‌به ما یادآوری می‌کند که این دنیا‌، دنیای بدی است و آنان که خلاف این را وانمود می‌کنند،‌ یعنی قدرتمندان و بختیاران‌، به ما دروغ می‌گویند‌، و نیز به یاد ما می‌آورد که دنیا را می‌توان بهبود بخشید و آن را به دنیایی که تخیل ما و زبان ما می‌تواند بسازد،‌ شبیه‌تر کرد. جامعه آزاد و دموکراتیک باید شهروندانی مسؤول و اهل نقد داشته باشد،‌ شهروندانی که می‌دانند ما نیاز به آن داریم که پیوسته جهانی را که در آنیم به سنجش درآوریم تا هرچه بیش‌تر شبیه دنیایی شود که دوست داریم در آن زندگی کنیم.

حال بجاست اگر پیش خود دنیایی خیالی بسازیم؛ دنیایی بدون ادبیات‌ و انسان‌هایی که نه شعر می‌خوانند و نه رمان. در این جامعه خشک و افسرده با آن واژگان کم‌مایه و بی‌رمقش که خرخر و ناله و اداهایی میمون‌وار جای کلمات را می‌گیرد،‌ بعضی از صفت‌ها وجود نخواهد داشت. بی‌گمان تحقق این ناکجاآباد، هول‌انگیز و بسیار نامحتمل است. اما اگر می‌خواهیم از بی‌مایگی تخیل و از امحای ناخشنودی‌های پرارزش خود که احساسات‌مان را می‌پالاید و به ما می‌آموزد به شیوایی و دقت سخن بگوییم‌ و نیز از تضعیف آزادی‌مان بپرهیزیم باید دست به عمل بزنیم، دقیق‌تر بگویم باید بخوانیم.


برچسب‌ها: ماریو بارگاس يوسا, چرا ادبيات, گارسیلاسو‌, گونگورا, پترارک‌
+ نوشته شده در  شنبه 28 دی1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

پیروز کلانتری: به موضوع فیلم در مستند توجه نمی کنیم


پیروز کلانتری مستندساز با حضور در هفتمین دوره جشنواره سینما حقیقت گفت: در ایران سینمای مستند را سینمای نخبه، هنری و فاخر تعریف می کنیم و نکته ای که اصلا به آن توجه نمی کنیم موضوع فیلم های مستند است.
وی افزود: اساسا یکی از ویژگی های سینمای مستند این است که موضوعاتی که مورد توجه مردم در سطح اجتماعی قرار دارد را به تصویر بکشد. در حال حاضر توجه مردم و استقبال آنها از سینمای مستند تعیین نمی کند که مخاطب با موضوع ارتباط برقرار کرده و یکبار دیدن کافی است یا فیلم ماندگاری است که ارزش چندبار دیدن دارد.
هم موضوع و هم کارگردان می تواند در جذب مخاطب سینمای مستند خوب عمل کنند، اما متاسفانه امروزه کارگردان شاخص سینمای مستند کم وجود دارد. خوشبختانه این جوان ها هستند که مستند می سازند و در آینده به فیلمسازان شاخص تبدیل می شوند.
وی افزود: اتفاق خوب این است که یک سینمای پرتنوع متوجه موضوع و مخاطب در ایران در حال شکل گیری است. این اتفاق فرخنده تری است تا اینکه سینمای مستندی بخواهیم که قشر خاصی از مخاطبان طرفدار آن باشند. سینمای مستند به صنعت، مخاطب و موضوع و شیوه های مختلف فیلمسازی نزدیک شده است.
باید روشن شود که هدف مرکز گسترش چیست آیا قرار است به کلیت سینمای مستند رسیدگی یا فقط به تولید فیلم های فاخر اکتفا کند. به اعتقاد من لازم است که سینمای مستند را در گستردگی تاثیر و ارتباط با مخاطب ببیند. مرکز باید متولی حمایت از فیلم مستند در عرصه هایی باشد که در آن فیلم ساخته شود.

در واقع آنقدر سرمایه در اختیار فیلمساز قرار دهد که او بتواند فیلم خود را تولید کند نه اینکه بهره لازم و سود ماهانه زندگی خود را از همان پول تامین کند در نهایت فیلمساز اثری را ساخته ولی برای آنکه هزینه ای دریافت کند لازم است که فیلم به چرخه پخش و عرضه نزدیک شود و در ارتباط با مخاطب محک بخورد .


برچسب‌ها: پيروز كلانتري, جشنواره سينما حقيقت, سينماي مستند, مستندسازي, سينما
+ نوشته شده در  یکشنبه 8 دی1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

بيلبورد موسسه اوج و طنز شهرام شكيبا


جمعیت کشور رو به کاهش است. آمارها می‌گویند تا چند سال دیگر اگر همین‌طور پیش برود، ایران می‌شود آسایشگاه سالمندان. طوری که اگر عروس 60 ساله باشد و داماد 75 ساله و روی کارت عروسی‌شان بنویسند پیوند دو نوگل تازه‌شکفته، کسی تعجب نخواهد کرد. تازه شاید توی فامیل حرف دربیاورند که «چرا این دو تا بچه رو توی این سن فرستادن خونة بخت؟ مگه هول بودن؟ آخه اینا هنوز دهنشون بوی شیر می‌ده و...»

همه به فکر افتاده‌اند و سخنرانی و همایش و اینها. اما به عمل کار برآید... حالا هم معاون امور قوانین مجلس شورای اسلامی گفته است: «دولت برای اولین بار 300 میلیارد تومان برای افزایش جمعیت در لایحه بودجه سال 93 اختصاص داده است.»
کار خوبی است. فقط می‌ترسم همه بودجه را بردارند و هی پژوهش کنند و همایش بگذارند و توی شهر بیلبورد بزنند که البته هیچ‌کدام از اینها موجب افزایش جمعیت نمی‌شود. شما پول را خشکه بدهید، مردم خودشان خوب بلدند چه‌کار کنند که جمعیت کشور بالا برود. البته ملت هم باید آستین‌ها را بالا بزنند و همان پولی که قبلاً خرج بالا نرفتن جمعیت می‌کردند، حالا خرج قوّتو و باقلوا استانبولی و ماهی سمنقور و حبوبات و بقولات و آجیل و به طور کلی گرمی‌جات نمایند؛ مشکل حل می‌شود. شهرام شكيبا/خبرآنلاين


برچسب‌ها: رشد جمعيت, شهرام شكيبا, بيلبورد فرزند بیشتر, زندگی شادتر, موسسه فرهنگي اوج
+ نوشته شده در  شنبه 23 آذر1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

پيش بيني نتیجه جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ برزیل اعلام شد


مؤسسه پژوهشی، ورزشی، تفریحی باورمندانِ روشن فردا، وابسته به یکی از نهادهای تابعه، با بهره‌گیری از مجرب‌ترین پیشگویان، آینده‌پژوهان و کارشناسان رشته‌های مختلف، نتایج این مسابقات را با درصد خطای احتمالی نیم درصد اعلام کرد. گفتنی است این مؤسسه که پیش از این نتایج بسیاری از دیگر مسابقات را با صحت و سقم متنوع پیش‌بینی کرده است، مؤسسه بسیار جالبی است.

توجه شما را به نتیجه نهایی مسابقات جام جهانی فوتبال، اعلام‌شده توسط مؤسسه یادشده، جلب می‌کنیم.



به نقل از اميد مهدي نژاد عزيز در الف

برچسب‌ها: پيش بيني جام جهاني, نتیجه جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ برزیل, گروه ايران در جام جهاني, فوتبال ايران در جام جهاني, جام جهاني 2014
+ نوشته شده در  شنبه 16 آذر1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

پاسخ مدير پايگاه گفتگوی آرام میان شیعه و سنی در انتقاد به رباعيات عاشورايي


پاسخ به ادعاهای یک شاعر!!

در این مطلب با ادعای شاعری روبرو می شوید که در اشعارش "ارباب" گفتن برای امام حسین را شرک می داند. و در ادامه به پاسخ این ادعا می پردازیم؛

ادعای این شاعر:

ايشان در ابياتي كه منتسب به حضرت قيام عاشورا دانسته چنين گفته است:

در سینه اگر محبت من داری

ارباب مخوان مرا ، که عبداللهم

گفتی به من ارباب ! خطا گفتی تو

شرمنده شدم ز دوست، تا گفتی تو

شاعر تلاش کرده است که "ارباب" گفتن را به مقام الوهیت ربط بدهد. از همین رو در ادامه چنین مي گويد:

شرک است به بنده ای « خدا » گفتی تو

 اما در پاسخ بايد گفت:

برای درک درست از کلمه "ارباب" در ادبیات فارسی به کتب لغات فارسی مراجعه کردیم. برای این کلمه معانی متعددی در بین علمای پارسی از جمله لغتنامه  "عمید" و "معین" نوشته شده است مانند:

صاحب. مالک. آقا. پروردگار. رئیس. بزرگ

حال سوال اینجاست كه شاعر بر چه اساسی از کلمه ارباب برداشت الوهیت کرده و آن را شرک خوانده است؟ آیا وي تاكنون کتب لغت را دیده است؟

جالب اینجاست زمانی که به اشعار بزرگان شعر پارسی مراجعه می کنیم، با کاربرد متعدد کلمه ارباب در اشعار آنها روبرو می شویم. که در این خلاصه به نمونه ای از آنها اشاره می کنم؛

سعدی در غزلیاتش غزل 250 چنین نوشته است:

نظری کن به من خسته که ارباب کرم

به ضعیفان نظر از بهر خدا نیز کند

اوحدی مراغی نیز چنین گفته است:

نظري کن به من، اي دوست، که ارباب کرم

به ضعيفان نظر از بهر خدا نيز کنند

حال بايد گفت: آیا سعدی و اوحدی را مشرک و کافر می دانید؟؟

این بزرگان ادب پارسی عالم تر به معانی کلام و دین هستند یا حضرتعالي؟

مضاف بر اين "اوحدی" در جای دیگر چنین گفته است:

حق اینها بدان که اربابند

مقبلان این دقیقه دریابند

آیا اوحدی بازهم شرک گفته است یا ارباب معانی دیگری نیز دارد؟

ملک الشعرای بهار در تصنیف مرغ سحر چنین گفته است:

ظلم مالک. جور ارباب

زارع از غم گشته بی تاب

شاعر محترم، به نظرتان آیا ملک الشعرا شرک گفته است و خدا رو ظالم معرفی کرده است؟!

جالب اینجاست امام خمینی بارها در صحبت های خویش کلمه "ارباب" را تکرار کرده اند؛

"اين ها كه جلوگيرى از كار شما مى كنند، مى خواهند براى ارباب هاى خودشان راه باز كنند مى خواهند ما را باز به آن ذلت زحمت بكشند"

ايشان درباره آمريكا در جای دیگر فرموده اند:

"انشاءالله خداوند همه شما را توفيق بدهد، مويد باشيد، خونسرد باشيد و خداوند شر اين ارباب ها را از سرما كم كند" صحیفه نور ج33 ص10

معلوم نیست صاحب اين رباعيات چگونه خویش را شاعر آئینی می داند، در حالی که حتی سخنان امام خمینی که معاصر با ایشان بوده است را نیز ظاهرا نديده است؟

روشن شد که ارباب دارای معانی متعددی هست. و اگر قرار باشد مراد از ارباب مقام الوهیت باشد باید دلیلی برای این ادعا موجود باشد. شکی نیست که مراد از ارباب در اشعار و روضه های امام حسین عليه السلام سرور و آقا می باشد همانگونه که بزرگان فن هم بارها گفته اند.

اما معناي رب و ارباب در لغت عرب از زبان ابو منصور اينگونه آمده است:

 والرَّبُّ يُطْلَقُ في اللُّغَة على المَالِكِ والسَّيِّدِ والمُدَبِّرِ والمُرَبِّي والمُتَمِّمِ وبالَّلامِ

تاج العروس ج1 ص504

علمای اهل لغت هم در مورد ارباب گفته اند:

" أرباب " وهى كلمة تطلق على سيد القوم وشيخ القبيلة

مجلة مجمع اللغة العربية بالقاهرة ـ الأعداد (81 - 102)

بارها در منابع اسلامی اعم از شیعه و سنی "ارباب" به معنای صاحب، مولا و سرور آمده است؛

كانوا أربابَ إبلٍ

القران العظیم طبرانی

الأرض (الموات التي لا أرباب لها)

فقه الصادق ج11 ص25

برادر بزرگوار که خودتان را شاعر آئینی می دانید و تابع فرامين رهبري آيا  تا به حال از خویش پرسیده اید که لوازم ضروری کار شما چیست؟

آیا کسی می تواند ادعا کند که شاعر آئینی است ولی در مباحث دینی اطلاعاتی نداشته باشد و فقط بر اساس شنیده های بی اساس شعر بگويد و اختلال در اذهان ايجاد كند؟

آیا کسی می تواند شاعر آئینی باشد بدون مراجعه به لغت نامه ها و کتب علمای اسلام؟

برادر محترم، شعر آئینی فقط چینش قافیه های زیبا در کنار هم نیست، بلکه باید اشعار برخوردار از مفاهيم عميق اسلامي باشد، همانگونه که مقام معظم رهبری فرمودند:

شعر آئينى را متكى و مستند كنيد به اين معارف حقه‌ى الهيه

۱۳۹۰/۰۳/۲۵ بيانات ايشان در ديدار جمعى از شعراى آئينى

به راستی شما که اسم خویش را شاعر آئینی گذاشتید نه تنها اشعارتان مستند به معارف حقه ی اهل بیت عليهم السلام نیست، بلکه جاي تاسف است كه از ادعاهای وهابیت برای تخریب دستگاه اهل بیت عليهم السلام بهره برده و گويا مسير آنها را رفته ايد!

به نظرتان همين كه گروهی از شعرا بعد از انتشار این شعر به تشویق شما كايت است و به معنای ارزش والای این اشعار است؟

به نظر حقير این حمايت خبر از آن دارد که بسیاری از بزرگان شعر آئینی کشور هم يا سوادشان ناكافي است يا معناي اشعارتان را نفهميده اند!

صواب آن است كه قبل از سرودن شعر دامنه مطالعات دینی خویش را افزایش داده و آنها را به محضر علماي دين عرضه کنید و بعد به  انتشارش فکر كنيد.

"فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه"

امضاء: مصطفی جوادی نسب

مدیر پایگاه علمی تحقیقاتی گفتگوی آرام میان شیعه و سنی

www.shia-sonni.com


برچسب‌ها: شعر رضا اسماعیلی, رباعيات عاشورايي, منتقدان عزاداری سنتی, عقايد وهابيت, مصطفي جوادي نسب
+ نوشته شده در  دوشنبه 4 آذر1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

فیلم «پادشاه شن‌ها» افشاگر توطئه‌ آل‌سعود+تصاویر

استان دمشق ساعت 19 روز 21 آذرماه، شاهد اکران فیلم سینمایی «پادشاه شن‌ها»، به کارگردانی «نجدت اسماعیل أنزور»، کارگردان سوری بود.

این فیلم به گونه‌ای ساخته شده است که ضمن به تصویر کشیدن سیره زندگی «عبد العزیز آل سعود»، بنیانگذار پادشاهی عربستان سعودی، جزئیات توجه وی به اِعمال حکم حد یا شمشیر و سوء استفاده از قرآن کریم و سخن خدا در راه تحقق خواسته‌هایش برای دستیابی به ثروت‌های کشور عربستان و نفت آن را ترسیم می‌کند.

بخش‌هایی از این فیلم توافق دو جانبه انگلیس و عربستان را به تصویر می‌کشد که بر مبنای آن انگلیس از آل سعود به منظور تشکیل کشور عربستان سعودی حمایت کرده و در قبال آن آل سعود نیز از اشغال سرزمین فلسطین توسط جنبش صهیونیسم حمایت کرده است.

همچنین این فیلم صحنه‌هایی مهمی از خیانت، ثروت، قدرت و فساد سعودی‌ها را به تصویر کشیده و افشا می‌کند.

كارگردان سوري اين فيلم در پاسخ به واکنش‌های بوجود آمده درباره موضوع این فیلم و به ویژه واکنش تند شاهزاده «طلال بن عبد العزیز»، برادر پادشاه عربستان سعودی اظهار داشت: من از سیاست کشتار و تهدید آل سعود هراسی ندارم و این فیلم در حقیقت به منزله انتقام ریخته شدن خون مردم سوریه توسط ابزارهای جنایت گروه‌های تروریستی سعودی در سوریه به شمار می‌آید.

این کارگردان در پایان گفت: مردم سوریه، پاسخ تروریست‌های سعودی را با روش مردم سوریه یعنی روش پاک بشردوستانه پاسخ می‌دهند و از روش قتل و کشتار که تروریست‌های سعودی داعیه‌دار آن هستند دوری می‌کنند.

تصاویری از پشت صحنه‌های این فیلم؛


برچسب‌ها: فیلم «پادشاه شن‌ها», توطئه‌ آل‌سعود, وهابيت, سينما, نجدت اسماعیل أنزور
+ نوشته شده در  جمعه 1 آذر1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

نامه 4 شاعر و نویسنده آئینی خطاب به منتقدان شیوه‌های رایج نوحه‌خوانی و عزاداری

همزمان با دهه نخست ماه محرم سال جاری، انتشار اشعاری از سوی برخی شاعران کشور در رسانه‌های گروهی که طی آن به شیوه‌های بیانی رایج در روضه‌خوانی و عزاداری محرم انتقاد شده بود، چهار نفر از شاعران و نویسندگان عرصه ادبیات آئینی کشور شامل رسالت بوذری، محمود حبیبی‌کسبی، سید شهرام شکیبا و امیرحسین مدرس، با نوشتن نامه‌ سرگشاده‌ای به انتشار این اشعار در روزنامه جمهوري و اندیشه حاکم بر آن انتقاد کرده‌اند.

متن این نامه به شرح زیر است:

هزار بار بشستم دهان به مشک و گلاب

هنوز نام تو بردن، کمال بی‌ادبی­ست

یا حمید بحق محمد، یا عالی بحق علی، یا فاطر بحق فاطمه، یا محسن بحق الحسن، یا قدیم الاحسان بحق الحسین، و بغض آدم شکست.

برادرم، جبرائیل! این نام را چه خاصیت است که اندوه بر اندوه می‌نهد و چشمه اشک را خروشان می‌­کند؟

آنگاه جبرائیل شرح مصیبت فرزند پیامبر آخرین را بازگفت که میان دو نهر آب، تشنه لبان سر از تنش جدا می­‌شود. و جبرائیل روضه‌­خوان نخستین بود و آدم ابوالبشر نوحه­‌گر؛ این­چنین نام حسین (علیه السلام) قرین غم شد. آنان که روز الست به محبتش «قالوا بلی» گفتند، گلشان را با طفیل طینت حضرتش سرشتند و دلشان را به حلاوت و حرارت مودتش آغشتند، که «اِنَ لِلحُسَین ـ علیه السلام ـ مُحَبَةً مَکنونَةً فی قُلوبِ اَلمومِنین»...

در مقابل مودت مومنین، کینه­‌توزی­­ها، تنگ‌­نظری­ها، حقدها و جسارت‌­ها به ساحت ابواب ایمان و امنای رحمان ـ که عالم و عالمیان به یمنشان روزی می­‌خورند ـ آغازید. این شجرۀ خبیثه در سقیفۀ بنی­‌ساعده کاشته شد و در کربلا به بار نشست. ابلیس که کف‌­زنان غصب خلافت امیرالمومنین، علی بن ابی­طالب (علیه السلام) بود، در عاشورا از فرط شعف، رقص ­کنان به پرواز درآمده، ابنایش را گفت:

«ای جماعت شیاطین! تقاص خود را از فرزند آدم گرفته و در هلاکت آنان به منتهای آرزوی خود رسیده و آتش جحیم را نصیبشان کردیم، مگر آن­ها که به محمد و آلش (علیهم السلام) بپیوندند. پس بر تشکیک در این حقیقت به جد بکوشید و بنی آدم را به عداوت با این خاندان وادارید تا بدین­‌وسیله گمراهی و کفرشان محقق شود.»

***

تاریخ مشحون از این خاک‌­پاشی­ها بر چهرۀ خورشید است، تشکیک پشت تشکیک و جسارت در پی جسارت و البته این رشته سر دراز دارد. از توطئه­‌چینی برای قتل پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) تا غصب خلافت، از احراق باب وحی تا فرود آمدن تیغ بر فرق محراب، از تیرباران پیکر بی‌­جان حسن بن علی (علیهما السلام) تا گودال قتلگاه، از عصر بنی‌امیه و بنی‌العباس که سبّ بر منابر، سکۀ رایج سلطنت مجعولشان بود الی زماننا هذا، آمده‌­اند و رفته­‌اند وسواسان خنّاسی که جز اهوای ابلیس در سر نمی­‌پرورانند. دوران ما، عصر درهم ریختگی ساحت­‌هاست. عصر فرو بستگی ساحت قدس. انقطاع زمین از آسمان و در یک کلام عصر غیبت. و این البته شکوۀ ما با پروردگار است، که «اللهم انا نشکوا الیک فقد نبینا صلواتک علیه و آله و غیبه ولینا و کثره عدونا و قله عددنا و شده الفتن بنا و تظاهر الزمان علینا». در روزگار ما که زمانۀ غیبت معصوم است، تشکیک و تردید وارد کردن در باورها و اعتقادات مردم، هم به اوج خود رسیده و هم از جنسی دیگر است.

می­‌گوییم تشکیک ­بافی و تردیدسازی نسبت به ساحت قدسی حضرات معصومین (علیهم السلام) بالا گرفته، از آن رو که بر افواه کسانی جاری می­‌شود که خود مدعی دین­داری و پیروی از اهل بیت (علیهم السلام)­­ اند اما زنهار! که:

گر تو قرآن بر این نمط خوانی

ببـری رونـق مسـلمانـی

طرفه آن­که شیوۀ خود را مرضی رضای حق و آل الله (علیهم صلوات الله اجمعین) می­‌دانند و بر مدار صواب و ثواب می­‌بینند اما جز هم­نوایی با مبغضینِ اهل بیت (علیهم السلام) و نواصب و تقابل و ستیز با ارکان مذهب حقۀ شیعۀ جعفریۀ اثنی عشریه، راه به جایی نمی­‌برند.

ما را سر آن نبود که به ترهات و لاطائلات، حتی نیم‌نگاهی بیاندازیم که اگر چنین بود، روزان و شبان­مان به پاسخ­گویی می­‌گذشت. ما بر بندگی آستان حضرت دوست، اباالاحرار، حضرت ارباب و اظهار ندبه و گریه و اقامۀ عزا بر قتیل العبرات مفتخریم و خاصه در این ایام که سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است، رشته‌­ها و نوشته­‌ها و گفته­‌ها و سفته­‌ها را از یک گوش به گوش دیگر حوالت می­‌دادیم اما این ­بار دیگر جایی برای زبان در کام کشیدن نیست، چه هر کو از غیرت شیعی بویی برده باشد، نمی‌­تواند در برابر هجمۀ تسخر زنندگان بر عزای اباعبدالله (علیه السلام) و در نهایت وهن مذهب آرام گیرد و برقرار باشد.

***

هر ساله، مقارن ماه محرم، آنچه مکرر در مکرر شنیده می­‌شد، سخن گفتن از آسیب­‌شناسی عزاداری‌ها، در تقابل قرار دادن شور و شعور، خرافه خواندن آئین­‌ها و شعایر حسینی، در تعارض نشاندن حماسه و مرثیه و ادعاهایی از این دست بود اما روزهای منتهی به عاشورای امسال، کار به جسارت رسمی و بی­‌واهمه به عزای اشرف اولاد آدم رسید. متشاعرانی که نام شاعر آئینی بر خود می­‌نهند، مرثیه‌­سرایان و نوحه­‌خوانان اباعبدالله (علیه السلام) را تاجر گریه و اشک خواندند!

خود را بر جای سیدالشهدا نهادند و از زبان حضرتش به همگان یادآور شدند که: «مرا ارباب مخوانید!» و خطاب «ارباب» به حضرتش را شرک نامیدند!

بدون توجه به جایگاه رفیع جناب سلمان فارسی ـ درود خدا بر او باد ـ که رسول خدا «منا اهل البیت»اش خواند، توصیه کردند «بیایید حداقل شبیه سلمان باشیم»؛ حبذا و مرحبا به این کشفیات!

گریستن و ذکر مصائب حسین بن‌علی (علیهما السلام) را ـ که سیرۀ معصومین و از افضل قربات است ـ نشانۀ عدم معرفت به حضرتش دانستند!

نسبت خرافه و گزافه به عزای سالار شهیدان دادند و عزاداران و مرثیه خوانان حسینی را خرافه­‌پرست و کوفی نامیدند!

هم­صدا با وهابیون و نواصب، شفاعت را که از امهات اعتقادی ماست، به باد وهن و سخره گرفتند!

محرم را که فصل پیروزی خون بر شمشیر است، ماه زایل شدن عقل و خرد خواندند و تاسوعا و عاشورای حسینی را به دو روز تعطیلی تنزل و تخفیف دادند!

آبشخور فکری و جان­مایۀ تمام این بافته‌­ها و تافته‌ها و ساخته­‌ها که منظومات آن، از ابتدائیات شعری نیز بی بهره و منثورات آن، سرشار از استدلالات سست و بی‌­پایه است، در این یک کلام خلاصه می­­‌شود؛ بی‌سوادی! بی­‌سوادی! و بی­‌سوادی!

این ترهات، چون ماری خوش خط و خال، ظاهری فریبا اما میان تهی دارد و شاید اگر بخواهیم به تاریخچۀ آن رجوع کنیم، باید به دهه­‌های چهل و پنجاه بازگردیم و ردپای آن را در اندیشۀ کسانی بجوییم که اکنون تفکرشان نیز چونان استخوان­‌هایشان در گور پوسیده است. تفکری التقاطی با فاصله­ای بعید از سرچشمۀ معارف اهل­ بیت (علیهم السلام)، که چون نیک بنگری، ملغمه‌­ای است از متحجرانه‌­ترین عقاید علمای وهابیت همچون ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب و متجددانه­‌ترین اندیشه‌­های روشن­فکران غربی مانند گورویچ یهودی و لویی ماسینیون! البته طبیعی است آنان که سروهای تناوری چون مجلسی‌­ها، صدوق­‌ها، کلینی­‌ها، حرّ عاملی­‌ها، شیخ مفیدها، مقدس اردبیلی­‌ها، علامۀ امینی­‌ها و ابن­‌طاووس­‌ها را به کناری نهند، باید هم به دریوزگی علف­‌های هرز و بی­‌مقدار دست تکدی دراز کنند.

آنان که حداقل یک بار به سفر حج رفته‌­اند، به درستی واقفند که وهابیت برای القای این نگاه ضد شیعی و شبهه‌افکنی در باورهای مسلم، چون توسل، زیارت، شفاعت، عزاداری و... چگونه با دلارهای آمریکایی و صهیونیستی عرق مبلغان سلفی و تکفیری را از چهره­‌شان می‌­زداید.

***

شعایر حسینی، در زمرۀ شعایرالله است و احدی پیرامون آن اجازۀ حکم به غیر ما انزل الله ندارد. به عبارت دیگر، احد الناسی به جهت وجود نص روایی و احادیث متقن و متعدد در موضوع عزای سیدالشهدا، اجازه اجتهاد در برابر نص ندارد، بلکه باید به سیره اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) رجوع کنیم و آنسان که حضرات معصومین (سلام الله علیهم اجمعین) با وقعۀ کربلا مواجه شده‌­اند و به تعظیم شعایر حسینی پرداخته­‌اند، به اقامه عزا بپردازیم. باید از آقایان پرسید کدام یک از این جوامع روایی معتبر را دیده‌­اند؟! اصلاً یک‌­بار «کامل الزیارات» ابن قولویه قمی را در دست گرفته‌­اند و برگی از آن خوانده­‌اند؟ «الارشاد» و «اصول کافی» شیخ مفید را چطور؟ دیده‌­اند؟ جلد «نفس المهموم» و «منتهی الآمال» حاج شیخ عباس قمی و «لهوف» سید بن طاووس را مشاهده کرده­‌اند؟ «الامالی»، «عیون اخبار الرضا» و «من لایحضره الفقیه» شیخ صدوق، «عبقات الانوار» میرحامد حسین هندی، «خصائص الحسینیۀ» شیخ جعفر شوشتری، «بحار الانوار» علامۀ مجلسی، «القطرۀ» علامه مستنبط، «مدینه المعاجز» علامۀ بحرانی و ده­ها کتاب روایی دیگر را چطور؟ ندیده­اند؟! چه انتظار موهومی!

«مفاتیح الجنان» که در خانه هر شیعه‌­ای یافت می­‌شود، آن را هم نخوانده‌­اند؟! طبیعی است که نخوانده باشند! زیرا آن­قدر که از کشف جناس واژه‌ِها مشعوف می­‌شوند، از خواندن روایات نورانی اهل بیت (علیهم السلام)، سر ذوق نمی‌­آیند. تنها از دل­های تیره که «صمٌ بکمٌ عمیٌ فهم لایفقهون»­اند، برمی‌­آید تا به قیمه عزای سیدالشهدا ـ که اسباب شفا است و غیرمسلمانان نیز در تمنای آن، در صف­های طویل می‌­ایستند ـ تسخر زنند.  

در تمام احادیث منقول از ذوات مقدس معصومین (علیهم صلوات الله اجمعین)، ما به عزاداری، گریستن و ندبه بر شهدای دشت طف اکیداً توصیه شده­‌ایم و آنچه مدعای این حضرات است، به هیچ روی در روایات به چشم نمی‌­خورد. اگر بخواهیم به ذکر تمام احادیث دال بر اولویت عزاداری و گریستن بر شهدای کربلا بپردازیم، باید چندین مجلد قطور فراهم آوریم که در مجال این مقال نمی­‌گنجد و اطمینان داریم که آقایان برای اثبات مدعای گزافشان، حتی یک روایت از معصومین (علیهم السلام) برای عرضه نخواهند داشت.

***

باری ما به بیرق­‌های سیاه دلگرمیم؛ به دلهای سوزان و اشک­های ریزان، به علم و کتل و دسته­های عزا. ما به امام زمانمان تأسی می­‌کنیم که صباحاً و مسائاً بر جد غریبش ندبه‌­کنان می­‌گرید و می­‌گوید اگر اشکم در عزای تو خشک شود، خون می­‌گریم. بقیه الله الاعظم در مقام مرثیه­‌خوان جد مظلومش، اشکوارۀ استخوان­سوز ناحیۀ مقدسه را سر می­دهد و چنین می­‌فرماید:  

أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاة الذّابِلاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِیاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَنْحُورِ فِى الْوَرى، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ دَفَنَهُ أَهْـلُ الْقُرى، أَلسَّلامُ عَلَى الشَّیْبِ الْخَضیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْخَدِّ التَّریبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْبَدَنِ السَّلیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسامِ الْعارِیَهِ فِى الْفَلَواتِ، تَنْـهَِشُهَا الذِّئابُ الْعادِیاتُ، وَ تَخْتَلِفُ إِلَیْهَا السِّباعُ الضّـارِیاتُ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َیا مَوْلاىَ وَ عَلَى الْمَلآ ئِكَةِ الْمُرَفْرِفینَ حَوْلَ قُبَّتِكَ...

***

وصف خورشید به شب­پرّه اعمی نرسد

که در این آینه صاحب­نظران حیران­‌اند

شرح این خون جگر، بگذاریم و بگذریم؛ باشد که شبهه افکنان به پیروی از اهوای شیطان، بذر نفاق و تشکیک بپاشند و ما که آستان­ب‌وس حضرت اربابیم، گریان و عزادار قتیل العبرات باشیم و بر علیا مخدره، حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) درود فرستیم؛ اَلسَلامُ عَلَیکِ یا مَن نَطَحَت جَبینَها بِمُقَدَّمِ اَلمَحمِلِ، اِذا رَأت رَأسَ سَیِدِاَلشُهَداء وَ یَخرُجُ اَلدَمُ مِن تَحتِ قِناعِها وَ مِن مَحمِلُها، بِحَیثِ یَری مِن حُولِها اَلاَعداءُ.

امضاء: رسالت بوذری ـ محمود حبیبی کسبی ـ سید شهرام شکیبا ـ امیرحسین مدرس


برچسب‌ها: رسالت بوذري, نامه سرگشاده, انتقاد به عزاداري امام حسين, شهرام شكيبا, اميرحسين مدرس
+ نوشته شده در  یکشنبه 26 آبان1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

محمد رضا حكيمي و عاشورا

« واقعه عاشورا، در حادترین شرایط خود، 24 ساعت را اشغال کرد: از عصر تاسوعا که عمر سعد فرمان هجوم به خیمه های خاندان پیامبر(ص) را صادر کرد تا عصر عاشورا که سر پسر پیامبر(ص) بر سر نیزه رفت. در این یک شبانه روز، امام حسین(ع) -وارث آدم(ع) تا خاتم(ع)- دو مسئله اصلی رسالت انبیایی یعنی نماز و عدالت را به گوش همه تاریخ و همه جهان و جهانیان رسانید.
نماز: امام حسین(ع)، شب عاشورا را از لشکر مرتد مهلت گرفت برای وداع با نماز. بدین گونه اهمیت بنیادین حیات انسانی را در این کره خاکی که ارتباط با آفریدگار خود است - آن هم به صورت «ذکر اکبر» که نماز است- چنان خورشید روزهای روزستان روشن کرد.
عدالت: و در روز عاشورا فریاد عدالت را در ذات لحظه ها دمید، تا از منافذ تاریخ، در همیشه روزگار شنیده شود و با رنگ خونبار فجر و شفق همواره آبادی های گیتی را به حماسه حیات و حیات حماسه فرا خواند.

... امروز شیعه در جهان بسیار است و در کشورهای بسیاری سکونت دارد، لیکن کشوری که در همه جهان به نام تشیع معروف است و در هر سال برپا دارنده اصلی مراسم عاشورای حسینی است، ملت ایران است. یعنی ملتی که باید بداند امام حسین(ع) و یارانش شهید شدند و خاندان پیامبر اسیر گشتند تا احکام عملی قرآن عملی گردد و قسط قرآنی گسترش یابد. و هنگامی که به نام اسلام و با یاد حسین(ع)، اینهمه جوان های این مملکت به جبهه رفتند و سپس جنازه آنها را، آن هم نه همه را، به خانواده هایشان تحویل دادند، باید نظام عامل بالعدل و جامعه قائم بالقسط تشکیل می یافت.
آیا به جای آن چه کردند؟ و اکنون کسی هست که با ریشه های فساد در قضاوت و اقتصاد و نفوذ نفوذی های بی شمار بتواند درافتد و ملت را نجات دهد؟ و از یدک کشیدن نام اسلام دست بردارند؟ آیا کو عمل به احکام قضایی و اقتصادی اسلام؟ کو پیام عدالت عاشورا؟

... اما عنوان «مظلومیت مضاعف» به چه معناست؟ به این معنا که در عاشورا دو ظلم واقع شده است: یکی بر حضرت امام حسین(ع) و خاندان پیامبر و دیگری بر خودِ عاشورا. عاشورایی که برای عدالت برپا شد، در راه تکاثر و اتراف و اسراف و اجحاف و اتلاف مال مردم مصرف می شود. کسی که در عاشورا گامی برای عدالت بر نمی دارد، و آنکه علی (ع) فرمود: «گردن توانگران را خرد می کنم تا حق محرومان را از آنان بگیرم و طبقات محروم را در صدر جامعهمی نشانم و حقشان را به آنان می رسانم» به گوش احدی فرو نمی رود. پس چنان است که باز باید عاشورایی برای عاشورا گرفت...
ای عدالت مظلوم، چگونه می خواهی با ظالمان درافتی؟ تو باید با توان جامعه های عادل اسلامی، در برابر شیطان مستکبر و ظلم جهانی بایستی، اما اکنون از ستم دنیاداران و دنیاخواران، خودت هم نمی توانی قد راست کنی!»


برچسب‌ها: محمد رضا حكيمي, واقعه عاشورا, امام حسين, ع, مظلوميت مضاعف
+ نوشته شده در  پنجشنبه 16 آبان1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

شعر منتشر نشده از قیصر امین پور

شعری منتشر نشده از شاعر سینه سوخته و آرام، مرحوم قیصر امین پور که تاکنون در هیچ کتابی منتشر نشده است.


برچسب‌ها: قیصر امین پور, شعر منتشر نشده, شاعر معاصر و انقلابی, شاعر ایرانی, ششمین سالگرد قیصر
+ نوشته شده در  سه شنبه 7 آبان1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  | 

مهدی نصیری و شهید آوینی

آوینی و افسانه بی طرفی تکنولوژی مدرن

مهدی نصیری

آیا تکنولوژی مدرن امتداد تکنولوژی سنتی با قدرت و سرعت بیشتر است؟ به عبارت دیگر آیا با ظهور تکنولوژی های مدرن به دنبال ظهور و بسط علوم مدرن، ما صرفا با پدیدارهایی متفاوت از نظر کمّی مواجه هستیم یا آن که پای یک تحول کیفی و ماهوی در میان است که تفاوت آن با تکنولوژی های سنتی صرفا در سرعت و قدرت بیشتر نیست؟

دیدگاه مشهور همین وجه اخیر است. یعنی باور رایج این است که مثلا اتومبیل همان اسب و گاری و درشکه است تنها با این تفاوت که اتومبیل حامل سرنشینان بیشتری می تواند باشد و سریع تر حرکت می کند و قدرت کششی بیشتری دارد. و یا مثلا مطبوعات و روزنامه ها همان کتاب با تیراژ و حجم بیشتر و فاصله انتشار منظم هستند و یا سینما و تلویزیون امتداد صرفا کمی و البته تکاملی! منبر و کلاس و مخاطبه شفاهی هستند و از این جهت که رسانه و ناقل پیام هستند هیچ تفاوتی ندارند. این دیدگاه مشهور گاهی در این مثال بیان می شود که تکنولوژی های مدرن هیچ تفاوتی در ماهیت و عملکرد با یک چاقوی سنتی ندارند که اگر در دست سارق باشد شکم پاره می کند تا کسی را بکشد و اگر در دست جراح باشد شکم پاره می کند تا معالجه کند و زنده ای را از مرگ نجات دهد. یعنی همه مساله بسته به کاربر تکنولوژی است و خود تکنولوژی خنثی و لابشرط است.


تفاوت‌های شهید آوینی با مهدی نصیری

حجت‌الاسلام سجادی

چندی پیش مقاله‌ای با عنوان «آوینی و افسانه بی‌‌طرفی تکنولوژی مدرن» در خبرگزاری فارس به قلم جناب آقای مهدی نصیری منتشر شد. مقاله‌ای که نویسنده در آن، ابتدا به بیان نظرات خود درباره ماهیت تکنولوژی مدرن و نسبت آن با اسلام و آموزه‌های دینی پرداخته و سپس اندیشه‌های سلاله سلسله سادات و دوده شجره طوبای شهادت، یعنی شهید سعید سیدمرتضی آوینی رحمة الله علیه(تعبیر بلند حضرت آیت‌‌الله جوادی آملی دامت برکاته درباره آن شهید بزرگوار) در این حوزه را بر نظرات خویش منطبق دانسته است. از آن‌جایی که به عقیده نگارنده، هر دو بخش مقاله مذکور، محل خدشه و اشکال است، نکاتی را در همین راستا، به محضر ارباب اندیشه تقدیم می‌کنم:

متن کامل این مقاله و یادداشت منتقد آن را می توانید در ادامه مطلب بخوانید.

ضمنا دیدگاه این دو نگارنده به منزله دیدگاه نویسنده وبلاگ نیست.


برچسب‌ها: شهید آوینی, سینما, مهدی نصیری, تلویزیون, حجت الاسلام سجادی
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه 26 تیر1392ساعت   توسط مسعود زارعیان  |